తెలుగు వన్ రేడియో టోరి కార్యక్రమంలో నా ఇంటర్వ్యూ మొదటి భాగం

https://cld.teluguoneradio.com/25072025_Sumalatha_sl.mp3 యలమర్తి అనూరాధ గారి మొదటి భాగం రేడియో కార్యక్రమం రికార్డు

అక్షరం బంధాలను కొలిచే సాధనం అనుబంధాలను తెలిపే మీటరు అనురాగాన్ని చూపగలిగే పరవశం భాషను మలవగలిగే శిల్పం * గూర్ఖా నిశిరాత్రి నిశ్శబ్దం పన్నెండు గంటల వేళ మధ్య మధ్యలో ఉన్నట్లుండి ఆకాశంలో మెరిసే మెరుపులు కుక్కల అరుపులు వణుకు పుట్టించే చలి సందిట్లో సడేమియాలా దోమల బెడద విదిలించినా ముసురుతూనే వీడని నీడలా ఓ ప్రక్క నుంచీ మురికి కాలువ వాసన భార్యా బిడ్డల కోసం జీవన భత్యం కోసమైనా మన రక్షణ దాగుందిగా ఎంత త్యాగమయుడు ? గుర్తించాల్సిన బాధ్యత మనదే ! * నానీలు స్కూటర్కి తగిలించిన హెల్మెట్ ఎదిరించునా మృత్యువును!? * సమస్య ఓ పరీక్ష పరిష్కారం ఓ సమాధానం జీవితానికి అదే ఆధారం * జారుడు మెట్లు వ్యసనాలు నిచ్చెన మెట్లు మంచి అలవాట్లు * అబ్బాయి అమ్మాయి ప్రేమ ఒకటవ తరగతిలోనే!అవ్వ!అవ్వ! * అమృత జలాల ఆనందతీర్థం పుణ్యతీర్థం పుష్కరస్నానం * వైకల్యం శరీరానికే మనసుకు లేదే ప్రయత్నిస్తే అంతా సఫలమే! * మీకు మీరే ధైర్యం! పున్నమి వెన్నెల పుచ్చ పువ్వులా కాంతులీనుతోంది. అదేమిటో వెన్నెల చల్లదనం కూడా వేడిగా తగులుతోంది మనసుకు. మరి కరోనా భయం వెన్నాడుతోంది. ఎక్కడ ఏ రూపంలో అది మనల్ని చుట్టుకొని మృత్యువుకు దరిచేరుస్తుందో అని దుగ్ధ. బ్రతుకు మీద వ్యామోహం ఎవరికి ఉండదు? అందుకే లోలోపలే కుమిలిపోతున్నాడు కార్తీక్. ఇన్నాళ్ళూ అమ్మ "అనూహ్య" ఎంత మొత్తుకున్నా పట్టించుకోలేదు. పబ్బులు డేటింగ్లతో కాలాన్ని వృధా చేసుకునేవాడు. పిజ్జాలు,బర్గర్లతో కడుపును పాడు చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు అవన్నీ మానేశాడు. ఆరోగ్యంగా హాయిగా ఉన్నాడు. అమ్మ చెప్పిందాంట్లో ఎంత నిజం ఉందో ఇప్పుడు అర్థమైంది. మన సంస్కృతి సాంప్రదాయాలు వదిలేసి విదేశీ సంస్కృతి వైపు అడుగులు వేసినందుకు తన చెప్పుతో తనే కొట్టుకోవాలన్నంత కసిగా ఉంది. ఇంత మారానని కరోనా తన దగ్గరకు రాకుండా ఉంటుందా ?ఏమో? " రాదు రా! నువ్వు ఇంట్లోంచి బయటకు వెళ్ళకు.చేతులు శుభ్రంగా కడుక్కో .అత్యవసరమై బయటకు వెళితే ముందు జాగ్రత్తగా మాస్క్ వేసుకో చాలు" అంటుంది అమ్మ. అమ్మ ప్రక్కనే ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. ఆవిడకు చావు భయం లేదు. కరోనా మీద కంటే ఆమెకు ఆమె మీదే నమ్మకం ఎక్కువ.మరి తను కూడా అలాగే ఉండాలి. ధైర్యం తెచ్చుకున్నాడు మీరు కూడా కదూ! (కరోనా సమయంలో రాసిన కథ.ఇప్పటికీ ఉపయోగపడే సందేశం) * సన్మానాలు సాహిత్యకృషికి అడగకుండా వచ్చే బహుమానాలు ప్రతిభకు తార్కాణాలు కళకు పట్టాభిషేకం కృషికి కొలబద్దలు పట్టుదలకు ప్రతిబింబాలు విజయాలకు సంకేతాలు ఉత్సాహాన్ని పెంపొందించే ఆనవాళ్లు నిజాయితీకి నిదర్శనాలు న్యాయానికి ప్రతీకలు వెలకట్టలేని నిర్వచనాలు * నీవు నన్ను ..! నీవు నన్ను ప్రేమిస్తే జగాన్నంతా జయించినట్లే నీవు నన్ను కాదంటే లోకమంతా చీకటే నిన్ను తప్ప నా కనులు మరేమీ చూడనని మారాం నీవు లేని జీవితం అంతా శూన్యమే నీతో ఆ పాతాళమయినా నా పాలిట స్వర్గమే నీవు లేని వైకుంఠమైనా పాడుపడిన దుర్గమే నీవు నన్ను వలదన్నా నా ప్రేమ నిను వీడదే నీవు నన్ను వీడితే నాకు ఊపిరాడదే * అమాయకత్వం అమాయకత్వం.. ఈ రోజు అదే పిలవ బడుతోంది చేతకాని తనంగా మంచితనానికిదా బిరుదు? ఏం చేస్తాం? లోకం మారిపోయింది చెడు రాజ్యమేలుతోంది ముసుగు వేసుకున్న వాళ్ళు నటనలో జీవించే వాళ్లే అత్మీయులు ఆలింగనాలు అన్నీ వారికే సొంతం చీత్కారాలు అసలైన వారికి కానుకలు నిజమైన ప్రేమకు దక్కిన ఫలితం స్వచ్ఛత కివి రోజులు కావు అందరినీ నిస్వార్థంగా ప్రేమిద్దాం నా అనుకునేవారే వెలివేయబడుతున్నారు ఏం ప్రారబ్దమో కదా ఇప్పుడు మీరే నిర్ణయించుకోండి అమాయకులులా ఉంటారా ఉండరా అనేది * అపురూప ప్రేమ ఎవరెస్ట్ శిఖరాన నేను మనసునిండా ప్రేమ మంచు కప్పుకుని నను కరిగించే కావ్య కన్నియ కోసం ఎదురుచూపుల పర్వంలో నా చూపుల నక్షత్రాలు తాకని స్థలం భువిన లేదు నాకై స్పృష్టించిన చెలి ఎక్కడ దాక్కుందో మరి స్వార్థం లేని స్వచ్ఛత నిండిన నా మది వెతుకులాటలో అలసిపోయిన వేళ చూపుల ఆకాశంలో నా చెంతనే నిలిచిందో యవ్వని నాకై చేతులు చాచి నోరారా ప్రియా అని పిలుస్తూ అందమంతా రంగరించి పోసిన శిల్పంలా నిలబడ్డ ఆమె చెంతకు క్షణం లో చేరువయ్యాను కౌగిలిలో కరిగిపోయాను ప్రేమికుల దినోత్సవాన్న ఈ మా కలయిక అపురూపమేగా! * నా కూతురు బంగారం అనురాగం వెచ్చని స్వెర్టర్ రూపంలో పలుకు ముత్యాల మూటగా ఆప్యాయత నిధి బహుమతిగా అనుభూతి అల లా ఇష్టం ఆకాశాన్ని మరిపించేట్లు అభిమానం కొండంత అండగా బాధ కన్నీటి ధారలుగా ప్రేమ ఆనంద భాష్పాలై వీడని బంధానికి గుర్తుగా అభివ్యక్తం అణువణువునా ఇంతకన్నా ఏం చెప్పను? * ప్రేమంటే..!? అరే! ప్రేమంటే తెలియదా ? మీకూ అనుభవంలోకి వస్తుంది ఒకనాడు.. ఆనాడు .. ఆనాడు పక్రతి ఎండాకాలంలో చిగురించినట్లు ఎండమావులు మంచి నీటి చెరువుల్లా నీలాకాశం ప్రేమ నిలయంలా నక్షత్రాలు ప్రేమ హారాలులా చంద్రుడు పురోహితుడి లా ఊహ.. ఊహ.. ఊహ అంతా ఊహలే జీవితం వడ్డించిన విస్తరిలా? కడుపార ఆరగిస్తే మిగిలేవి ప్రేమానుభవాలే! * నీ నేస్తంగా..! ఊపిరి పోయేదాకా వీడనిది స్నేహం కట్టెల్లో కాలిపోతున్నా కరగనిది స్నేహం విడరానిది స్నేహబంధం నీ కోరికతో బంధాన్ని కలిపాను నా స్నేహ హస్తాన్ని నిర్మలంగా మిగల్చాలి కలకాలం ఈ నేస్తాన్ని నీ నేస్తంగా ఎప్పటికీ ఆదరించాలి * అక్షరజనని నచ్చింది చూడగానే.. చేతుల్లోకి తీసుకున్నా పసిపాపలా ఎంత మెత్తగా రాస్తోందో గాలి సుతిమెత్తగా తాకినట్లు సంతోషతరంగాలను మోసుకెళ్తున్నట్లు నక్షత్రాలను తనలో ఇముడ్చుకున్నట్లు పచ్చదనాన్ని అంతరించుకున్నట్లు రూపం మరెంత బాగుందో!? మనసు ఆలోచనల పరుగులు అందమైన అక్షరాలతో నడిపిస్తూ చలాకీతనాన్ని అణువణువునా నింపుకుంది కాగితంతో స్నేహాన్ని జత చేసుకుంది కదా నీకు తోడు నేనే అన్నట్లు.. ఇంకేముంది కవిత్వం పొంగి పొర్లింది కథనం కొత్త రూపు తెచ్చుకుంది లేఖిని నడకలో నవల నెమలిలా నాట్యమాడింది వర్ణిక కళ్ళు మిలమిలా మెరిసాయి మరి ఆత్మసంతృప్తి అంతా వర్ణమాతదేగా! * గేయం శంకరా! లోకాన్ని ఏలేటి శంకరా భక్తవ శంకరా బ్రహ్మ విష్ణులకే నీ మహిమ తెలిపిన సర్వేశ్వరా జీవి అయినా, ప్రాణి అయినా మిత్రువయినా శత్రువయినా నినుకొలిచిన చాలు కదా ముక్తిని ప్రసాదించే బాంధవుడివే కాసింత భక్తి చూపిస్తే చాలు అడిగినంత ఇచ్చేసే స్వామివి భోళాశంకరుడిగా నీ పేరు చిరస్థాయిగా ఈ నేలన నిలిచేనులే * ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలో..! మది పుస్తకాన్ని ఓసారి తెరిచా ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాల జావళీలో ముత్యాల తలంబ్రాలు మోమున జారిన వైనం చినుకులలో తడిచిన చందం లెక్క రాగాల సరాగాల నావలో ప్రయాణాలు తెడ్డల్లే ఆసరాగా నిలబడ్డ సహచరుడు ఒక్కసారి గతంలోకి తొంగి చూస్తే అమ్మ కళ్ళల్లో కన్నీళ్లు నింపుకున్న వైనం పాతికేళ్లు పెంచిన పిల్లను పంపక తప్పనప్పుడు నాన్న మనసులోనే ఖైదీలుగా మిగిలిన కన్నీటి చుక్కలు తమ్ముళ్ల ఆరాధన నిండిన కళ్ళనిండా సముద్రాలు తోడు జారిపోతోందని చెల్లి మనసున భావనాక్షరాలు ఎందుకు నేనే వెళ్లాలన్న ప్రశ్న నా వెంటే! * నీ క్రోథం తగ్గించుకో క్రోధి నామ సంవత్సరమా నీ క్రోధాన్ని మాపై చూపించబోకు అసలే అజ్ఞానులమై నిలుచున్న చెట్టునే నరుక్కుంటున్నాం నీడ,శ్వాసకు కారణమని తెలిసినా కుటుంబాల మధ్య కలతలే వద్ధనుకుంటుంటే రాష్ట్రాలు,దేశాల మధ్య యుద్దాలని మరింత భయపెడతావేం? అసలే మనిషి మనిషి మధ్య ప్రేమ వంతెనలు లేక అల్లాడిపోతున్నాం జరుగుతున్న అరచికాలు చాలవా మరిన్ని మాకెందుకు నీ సంతోషాన్ని మాకు పంచు సదా నీ ఆశిస్సులనే మాకు అందించు తల్లీ! ఇదే నా అభిలాష! * నాటి-నేటి నాయకుడు నిస్వార్ధపు దారిలో నీ అడుగులు స్వార్ధపు పడగ నీడన ఈ నాటి నాయకులు అహింస ఆయుధంగా నీ చేతలు హింసే పరమార్థంగా ఇప్పటి వారి పరుగులు నిరాడంబరత్వం నీకు భూషణమయితే షోకులు, షికార్లు వీరి ఆశయాలు నాదేశం .. నాదేశమని ప్రాకులాట నీది నాది,నా ఎదుగుదల వెదుకులాట వెతలు వీరివి ఒంటి మీద మన ఖద్దరు బట్టనేది నీ సిద్దాంతం పీలికలే.. పరమార్థమనేది నేటి మాట మారిన ఈ ప్రజానీకాన్ని చూస్తే చింత ఈ అవినీతి లోకం లో ఉండాలంటే మంట అసలు ఓటరుగా ఓటెయ్యాలంటేనే తంటా! * మనిషిగా బ్రతకాలంటే..!? అందరితో ప్రేమగా ఉండాలనుకుంటా ఒకరు డబ్బు చూస్తారు మరొకరు కులం చూస్తారు ఇంకొకరు వయసు చూస్తారు చాలా వరకు అందం చూస్తారు ఆప్యాయత పంచటానికి ఏమి చూడాలి? మనసు వేసిన ప్రశ్న ఠక్కున చెప్పింది అంతరంగం ఎదుటి హృదయపు స్పందనని మనల్ని చూడగానే పువ్వులా విచ్చుకునే పెదాలు చిరునవ్వు బహుమతి అంతకంటే ఏం కావాలి? చల్లటి మాట చిక్కటి స్నేహం వెంట వెంటనే వచ్చే పరిమళాలు ఆ సుగంధం సువాసన అందుకునేవారికే తెలుస్తుంది ఏమంటారు? కాదనగలరా ? మరెందుకు ఆలశ్యం? మీరూ అలా స్నేహపాత్రులుకండి ఎద ఎదలో రవ్వంత సఖ్యత కాస్తంత జాలి మరి కొంత మానవత్వం మనిషిగా బ్రతకాలంటే ఇది చాలు! * ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ల కు..!? మది ఆనంద సంద్రంలో మనసు ఉత్సాహపు ఉరకలు సంతోషపు సంబరం ఎదలో భూమి తల్లి చినుకు బిడ్డను హత్తుకుంటుంటే మబ్బు మెరుపును ముద్దాడుతుంటే చెట్ల నాట్యాలు చూస్తుంటే ఎండాకాలంలో వర్షం హర్షమే కదా! * దగ్గరే..దూరంగానే! ముఖ పుస్తకంలో మధురమైన కబుర్లు స్నేహితులతో మందు బిళ్ళలు తేలేదని అమ్మ ప్రశ్న పక్క గదిలోంచి వాట్సాప్ లోనే సమాధానం తెస్తాలే అని ఎక్కడ ఉన్నా చెవుల్లో ఇయర్ ఫోన్స్ మాటలు లేని మౌనమే ఇంట్లో ఎంతమంది ఉన్నా నిశ్శబ్ద రాగమే దేశానికి విదేశానికి ఇప్పుడు పెద్ద తేడా లేదు ఎంత అభివృద్ధి ఊహించనంత ఎత్తులో 'సెల్లు' తెచ్చిన తంటాలే ఇవన్నీ! * అబ్బో!అబ్బబ్బో!మగవాళ్ళు! మగవాళ్ళ టక్కులు,తైతెక్కలు ఎరుగని వారెవరు? వయసులో ఉన్న వారైనా ముదుసలులైనా ఆడవారు కనిపిస్తే చాలు వయసుతో సంబంధమే లేదు భార్యల సంగతే మరుస్తారు ఇంతింతని అంతంతని పొగడ్తల వర్షం తడిసే బదులు దూరం పెడతారని తెలియని వైనం ఇదే తంతు శ్రీమతికి ఎదురైతే ఆ ఒక్క ఆలోచన చాలు కాళ్లకు బ్రేకులు పడటానికి మరి ఆ సంగతి మరిచారా పురుషపుంగవులూ! * దిన దిన ప్రవర్ధమానం లక్ష్యం చేరటం అన్నది సులభమేం కాదు పట్టుదల దృఢంగా శ్రమ నిరంతరంగా కృషి అచంచలంగా ఆలోచన అంచెలంచెలుగా పయనం మునుముందుకు నీ లక్షణాలైతే గమ్యం నీకు చేరువలోనే దినదిన ప్రవర్ధమానం నీ సొంతమే! * ఆడపిల్ల పెళ్లి అవ్వకముందు సంపాదన నాది పెళ్లయ్యాక డబ్బులు మావి మరి తల్లిదండ్రులకీ..!? * ఈ ఉదయం నీరెండ వెన్నెలలా పరుచుకుంటున్న వేళ నిశ్శబ్దం నలుమూలలా సంచరిస్తున్న సమయం మనుషులతో సమానంగా కార్లు ఉన్న ముంగిళ్ళు ఎటు చూసినా శుభ్రత విరాజిల్లుతున్న లోగిళ్ళు ప్రకృతి మౌనంగా సంభాషిస్తున్న తరుణం ఇది కదా నేను మొదటి చూసిన టెమికులా * అదేమిటో (? కొందరికి నిలువెల్లా స్వార్థం పిల్లలకు కూడా వారసత్వంగా! శాంతం దయాగుణం మానవత్వం కరుణతత్వం/ అణువణువునా ఇంకొందరికి! ఒకే తల్లికి పుట్టినా ఒకే రక్తం పంచుకున్నా ఎందుకో ఈ తేడాలు ఈ తారతమ్యాలు భగవంతుని సృష్టిలా! * పాఠం ప్రాతఃకాల వేళ కొండలన్నీ మంచు చీర కప్పుకున్నాయి శీతలం ఆవరించింది మరి పగలంతా సూర్యుని ప్రతాపం దగ్గరగా ఉన్నామని కృప ఎక్కువ చూపిస్తున్నాడు జీవితానికి ఆటుపోట్లు తప్పవన్నట్లు ప్రకృతి మాత ఏమిచ్చినా అందిపుచ్చుకోవాలి మనవరాలితో ముచ్చట్లు అచ్చట్లు కబుర్లు వెచ్చని స్వెట్లరులా, చల్లగాలిలా సమస్యకు పరిష్కారం వెతకాలే కానీ ఎప్పుడూ అందుబాటు లోనే అమెరికా అయినా ఇండియా ఐనా ! మనమంతా ఒకటే! మతం మతం అంటూ మదిలో మధనపడతావెందుకు? అల్లా అయినా రాముడయినా ఇలవేల్పు అనే విస్మరణ నీ కెందుకు ? గుడి అయినా మసీదు అయినా దేవుని నెలవే బీబీనాంచారిని చేపట్టిన వేంకటేశ్వరునికి ఈ ఆలోచన లేదే? ఆ రీతిలో మనమంతా భాయీ భాయీ అనుకుంటే అంతటా ఆనందమేనోయ్! * భూమాత పరిరక్షణ ఇంటి చుట్టూ పెరడు మన అభిలాష కావాలి ప్లాస్టిక్ నిషేధం మన ఆశయం అవ్వాలి అభివృద్ధి అపార్ట్ మెంటులు ఆలోచనకే దూరమవ్వాలి కూర్చున్న కొమ్మనే నరుక్కుంటూ భూమాత పరిరక్షణ కావాలంటే వస్తుందా? పచ్చదనం పసిడి తనం మాట గుర్తుంచుకోవాలి కలకాలం నేలను అమ్మలా చూసుకోవాలి లాలనగా కాపాడాలి మాత చల్లని చూపు అనునిత్యం జగతి మీద ప్రసరించాలి అదంతా మన చేతుల్లోనే.. మన చేతల్లోనే! * గుర్తెరుగు ఉషోదయాన ఎండలో నిలబడ్డా ఎందుకో వెనకకు తిరిగా నా నీడ నాకంటే పొడవుగా అంతమాత్రాన నేను పొడవయిపోతానా? మన గురించి ఎవరన్నా పొగిడినా అంతే ఉన్నది చెబితే ప్రశంస లేనిది కల్పించి చెబితే నీకు అగడ్తే రెండింటి మధ్య చిన్న బేధం తెలుసుకొని మసలాలి తెలివిగా లేదంటే ఎదుటివారి మాటల్లో చేతల్లో నీకు నీవే బలి సుమా! * శ్రీ విఘ్నేశ్వరా! విఘ్నముల పారద్రోలే ప్రధమ పూజ్యుడు శ్రీ వినాయకా శతసహస్ర వందనములు తల్లితండ్రుల మించి ఎవరు లేరని సందేశమిచ్చిన లోక సంరక్షకా నేడు అదే కానరావడం లేదని వగచె నా మనసు అదియె ఉన్న వృద్ధాశ్రమాలకు తావేది? నేటి యువతకు మంచి మనసు ఇవ్వు ఆడవారిని గౌరవించే సంస్కారమివ్వు సకల దేవతలు నిను ప్రార్ధింతురే దైవాలకే దేవుడివి నిను స్తుతింప మా తరమా ? * ఓ అంతరాత్మా! నీ మనసున ఎల్లప్పుడూ చెడు ఆలోచనలే మంచికి తావే లేదు తల్లితండ్రుల మించి ఎవరు లేరని తెలిసినా పట్టించుకోవు నేడు అదే కానరావడం లేదని వగచె నా హృదయం అదియె ఉన్న వృద్ధాశ్రమాలకు తావేది? నేటి యువతకు మంచితనాన్ని ప్రసాదించు ఆడవారిని గౌరవించే సంస్కారమివ్వు భరతమాత గర్వించేలా మేలు చేసే గుణాన్నివ్వు * ఆశాదీపం ఆశల సౌధం పైన అరక్షణం ఊగానో లేదో అగాధం అంచులు పలకరించాయి నిస్సహాయత అక్కలా నిరుత్సాహం చెల్లిలా చుట్టేశాయ్! ప్రోత్సాహపు నిచ్చెన కరువే ! ఆత్మహత్య తలపు తట్టింది తులాభారం .. మనసు మధనం ప్రారంభం చావటంలో అసహాయత తప్ప ఏముంది? ఎదురీదటంలో గొప్పతనం ఉందని అంతరంగం దూరంగా ఓ వెలుగు చుక్క ఓ..కేక చీకటి సమస్యకు ఒక ఆశ అంత కన్నా ఇంకేం కావాలి? బ్రతుకును ఈదటానికి * నేను - తను రాలిన ఆకు దీనంగా నా స్నేహితురాలి కళ్ళకు తృప్తి నిండిన మనసుతో అదేమిటో నాకు ఇరువురి భావాలూ ఉత్తర దక్షిణ ధ్రువాలులా చూసేది ఒకటే ప్రకృతి కల్లోలంగా తనకు సంతోషంగా నాకు అలలు తీరాన్ని ముద్దాడుతున్నాయి అంటాను నేను రాపిడితో అలిసిపోయి వెనుతిరుగుతున్నాయి అంటుంది తను ఏది కనులకు కట్టినా అదే వైఖిరి కవిత్వం జీవిత ప్రతిబింబమేమో! * ప్రకృతి మాతా! ఏవీ కొండలు కోనలు మంచుతో కప్పబడి మాయ మాయనే ఎండైనా తీవ్రమే చలి అయినా కష్టమే ప్రకృతి మాతా మా మీద దయ చూపవే సమతలం చూపమ్మా తక్కువా మాకొద్దు ఎక్కువ మాకొద్దు అమ్మలా కరుణించి కాపాడు! * గెలుపు పాఠం ఓడిపోతేనేగా గెలుపుకి అర్థం తెలిసేది ఒక మెట్టు కిందకు జారితే దిగులుపడకు తొందరపడి రెండింతల సాహసానికి చక్కటి దారి ఇచ్చిందనుకో కృషి నీలో నాటుకు పోతే మొలక మొక్కై పుష్పించటం ఎంతసేపు? పట్టుదల నీకు తోడైతే విజయం చెంత చేరినట్లే అనుకో ! * జాగ్రత్త జెండా! బ్రహ్మి ముహూర్త సమయమే ప్రియుని స్పర్శలా గిలిగింతలు లేవు చల్లగాలిలో కాలుష్యపు వేడి సెగ ఎప్పటిలా సంతోషపు వెల్లువ లేదు నా మదిలో ఎక్కడో జరుగుతోందని తెలుసు నా దాకా రాలేదని ఆనందపడ్డా ఇన్నాళ్ళూ ఆ ఉపద్రవం దరి చేరింది అన్నమాట మరి మా వీధిలోనే వెలిశాయి ఆరు అపార్ట్మెంట్లు రాదా ఈ మార్పు ? తస్మాత్ జాగ్రత్త జెండా ఎగురవేసా నా ఎదపైన మీకు కూడా అని వేరే చెప్పక్కర్లేదు గా! * భవిష్య చిత్రపటం బూడిద వర్ణంలో ఆకాశం ఏ నిమిషానన్నా ఉధృతంగా వర్షం కురుస్తుందన్న సూచనతో ఎగురుతున్న గాలిపటం భవిష్యత్తులా చినుకు కోసం ఎదురుచూపులు పర్వంలో రైతులా నేను! * తండ్రి-బిడ్డ చిన్ననాడు నిన్ను తిప్పినాడు నీ తండ్రి ఈనాడు అదే చందంన కొడుకు తోడ పిత్రుని తిప్పె తనయుడు సంఘటన చిన్నదే ఎందరికో స్ఫూర్తి ఈనాటి యువకులకు మరీనూ! * నేల సింగారాలు మనం అందుకోలేని సింగారాలు మనకోసమే నేలకు దిగి వచ్చిన బంగారాలు భగవంతుని సృష్టి ఎంత గొప్పదో కదా అంత ఎత్తున నిలబెట్టినా తనంతటతానే క్రిందకు జారే సౌలభ్యం సొంతం చేసిన ఘనుడు ఎందరివో మనసులు దోచిన ఆకాశ పుష్పాలు చిన్ననాటి నుంచి నను మురిపించే మధుర నేస్తాలు రోడ్డున ఎక్కడ కనిపించినా పలకరింపుల పల్లవులే కనులకు ఆహ్లాదపు విందులే కవిత్వం అబ్బిన నేను కవిత్రీకరించకపోతే ఎలా? * కథ లోకం తీరు మారాలి ఊహ తన ప్రియుడిని తలుచుకుంటూ ఊయలలో పరవశిస్తూ విహరిస్తోంది. ఇంద్రధనస్సులా ఆమె అతని అందమైన పరిష్వంగంలో ఒదిగిపోతుంది.తను అందాల రాశి.అతను ఆరడుగుల అందగాడు,ఐశ్వర్యవంతుడు. అలాంటి వాడి ప్రేమ ఓ మధ్య తరగతికి చెందిన తనకు దక్కటం ఎంత అదృష్టం? నవలా రచయిత్రి "ఆనంద వాహిని"అంటే తనకెంతో ఇష్టం.ఆమె నవలల్లో నాయిక ఎప్పుడూ మధ్యతరగతి వనితే.కానీ వ్యక్తిత్వం మాత్రం హిమాలయ శిఖరం అంత.అందుకే అందగాడు,ధనవంతుడైన అబ్బాయి ఆమెకు దాసోహమై అన్ని కష్టాలను అధిగమించి ఆమెకు చేరువవుతాడు.ఎక్కువగా ఆమె రచనలన్నీ ఇలాగే ఉండేవి.చిన్నతనం నుంచి వాటికి చేరువగా పెరిగిందేమో ఊహ అలాగే ఊహిస్తూ ఉండేది.కాకపోతే ఆమె ఆలోచనలు అన్నీ కలలుగానే మిగిలిపోయాయి.అది తట్టుకోలేక ఆత్మహత్య చేసుకుంది పెళ్లి కాలేదని. ఆమె అమ్మగా వాస్తవికతకు దూరంగా రచనలు చేసిన ఆ రచయిత్రి పిచ్చిదయింది ఆ వార్తను తట్టుకోలేక. రచనలు వాస్తవానికి దగ్గరగా ఉండాలనే చిన్న విషయం తెలుసుకోలేని దాన్నయ్యానే అనే బాధతో నేను. * మనిషిగా బ్రతకాలంటే..!? అందరితో ప్రేమగా ఉండాలనుకుంటా ఒకరు డబ్బు చూస్తారు మరొకరు కులం చూస్తారు ఇంకొకరు వయసు చూస్తారు చాలా వరకు అందం చూస్తారు ఆప్యాయత పంచటానికి ఏమి చూడాలి? మనసు వేసిన ప్రశ్న ఠక్కున చెప్పింది అంతరంగం ఎదుటి హృదయపు స్పందనని మనల్ని చూడగానే పువ్వులా విచ్చుకునే పెదాలు చిరునవ్వు బహుమతి అంతకంటే ఏం కావాలి? చల్లటి మాట చిక్కటి స్నేహం వెంట వెంటనే వచ్చే పరిమళాలు ఆ సుగంధం సువాసన అందుకునేవారికే తెలుస్తుంది ఏమంటారు? కాదనగలరా ? మరెందుకు ఆలశ్యం? మీరూ అలా స్నేహపాత్రులుకండి ఎద ఎదలో రవ్వంత సఖ్యత కాస్తంత జాలి మరి కొంత మానవత్వం మనిషిగా బ్రతకాలంటే ఇది చాలు! * మట్టి పరిమళం నింగి నేలను తాకదని ఎవరన్నారు? చినుకు రూపం లో దరిచేరునుగా మట్టిపరిమళాన్ని పరిశరాలకు జత చేయునుగా మనిషి అక్షరజ్ఞానాన్ని మెదడున మొలకెత్తించినట్లు పుస్తక సుగంధాన్ని వెదజల్లినట్లు ప్రకృతి మనిషి తోడూ నీడగా నిరంతర ప్రయాణం సాగునుగా! * పసిపాపలు చక్రాల్లాంటి చురుకైన కళ్ళు చూపుల వేటలో కబుర్లు ఉరుకుల పరుగుల సందడి మాటల పోగుల మూటలు మోయగలిగి నంత అందుకోవటమే ! * జ్ఞాపకాల అలలు అలల మీద అలలు తుంపరల్లా పడి తడి జ్ఞాపకాలను గుర్తు తెస్తూ .. ! * కథ సమిధ నై ..! భూమి తల్లి దాహం తీర్చడానికి తన వంతు సాయంగా మేఘం వర్షించింది . హమ్మయ్య అనుకుంది ఆ తల్లి హృదయం . కానీ ఈ కలికాలంలో స్త్రీని ఊరడించే వాళ్లే కరవు . ఆరడి పెట్టే వాళ్లే ఎక్కువ . ఇది ఒంటరి మహిళలకు మరీ ఎదురయ్యే సమస్య * * * " వినతి " విధులను ముగించుకొని ఇంటిదారి పట్టింది . బాబు బడి నుండి ఇంటికి వచ్చేసి ఉంటాడు . తనకు ఆఫీసులో చేయవలసిన పని ఎక్కువగా ఉండటంతో ఆలస్యమైంది . ఒంటరిగా వాడేలా ఉన్నాడో ఏమో అనే కంగారులో నడక వేగాన్ని పెంచింది . "ఆంటీ ఈ రాత్రికి రానా ? " వెంటపడ్డాడు ఒకడు . వాడి మాటకు హృదయంలో నుంచి తన్నుకొచ్చింది బాధ . వెనక్కి తిరిగి చెప్పుచ్చుకొని కొట్టాలనిపించింది . మళ్ళీ విజ్ఞత ఆమెను మేల్కొల్పింది. ఏనుగు వెళుతుంటే కుక్కలు మొరుగుతుంటాయి . వాటిని పట్టించుకోకూడదు అనుకుంది మనసులోనే . ఆమె మౌనం అతనికి మరింత ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చింది. " ఎన్నింటికి రాను ? " మరో ప్రశ్న బాణంలా దూసుకు వచ్చింది . " ఇక సహనం చూపించలేకపోయింది . మా తమ్ముడు కూడా ఖాళీగా ఉన్నాడు . మీ చెల్లిని కూడా తీసుకురా "అంది . అంతే ..గోడకు కొట్టిన బంతిలా వెను తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు . వెధవకి తిక్క కుదిరింది అని కసిగా నవ్వుకుంది . అల్లంత దూరంలో ఉండగానే కొడుకు వచ్చి కావలించుకున్నాడు . "ఏమ్మా ఇంత ఆలస్యమైంది ? " అంటూ. " రా నాన్నా.. లోపలికి వెళ్లి తింటూ మాట్లాడుకుందాం " అంటూ తాళం తీసి వాడిని మాటల్లో పెట్టింది . ఆఫీస్ నుంచి ఆలస్యంగా వచ్చినప్పుడల్లా ఇదే పని . ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి ఎంత ఎక్కువ ఉన్నా తనకు బాధ ఉండదు . ఈ సూటిపోటి మాటలే భాణాల్లా గుచ్చుకుంటూంటాయి . భర్త దేశం కోసం పోరాడి సైనికునిగా వీరమరణం పొందింతే భార్యగా ఈ దేశ జనం తనకిస్తున్న విలువను చూస్తే నేను సైతం విశ్వసృష్టికి అశ్రువొక్కటి ధార పోసాను అని మనసులోనే రోదించింది ఆమె హృదయం . మా సీనియర్ సిటిజన్స్ అసోసియేషన్ బిల్డింగులో ఈ విషయాన్ని తెలియజేస్తూ! * అనుకున్నది అనుభవమైతే..! మహా కుంభమేళ సుప్రసిద్ధ క్షేత్రం 'ప్రయాగరాజ్ లో ప్రారంభమవుతోంది అన్న విషయం తెలిసినప్పటి నుంచీ ఎంతో ఉత్కంఠ. 140 సంవత్సరాలకు ఒకసారి వస్తున్న ఈ మహోత్సవం మీద దృష్టి ఎక్కువయింది. ఇది 45 రోజుల పండుగ. కోట్ల మంది త్రివేణి సంగమంలో స్నానాలు చేసి తమ పాపాలు పోగొట్టుకోవాలని ప్రయత్నాలు ప్రారంభించిన శుభ సమాచారం. ఎందరో అఘోరాలు, నాగ సాధువులు ఎక్కడినుంచి వస్తున్నారో ఎక్కడ మాయమవుతున్నారో తెలియటం లేదని విలేఖరుల వార్తలు సంభ్రమంలో ముంచెత్తుతున్నాయి. చాలామంది వీరిని చూడటానికి కూడా వెళ్తున్నారట. ఒంటి మీద నూలు పోగైనా లేకుండా వణికించే చలిలో స్నానానికి వారు వస్తుంటారట. వారికై ప్రత్యేక స్నాన సమయం కూడా ఉంటుందని ప్రారంభమైన దగ్గర్నుంచి అన్ని వార్తల్లో వింటూ చూస్తూనే ఉన్నాను. దేవతలు రాక్షసులు అమృతం కోసం కొట్టుకునే సమయంలో విష్ణువు మోహినీ అవతారంలో అమృతాన్ని పట్టికెళుతుంటే నాలుగు చుక్కలు హరిద్వార్, ప్రయోగరాజ్, ఉజ్జయిని, నాసిక్ క్షేత్రాల్లో పడ్డాయని చెబుతారు. ఇలాంటివి విన్నప్పుడు మన భరతభూమి గొప్పతనం హిమాలయ శిఖరం అంత గొప్పగా అనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఇక నా గురించి చెప్పాలంటే సూక్ష్మంలో మోక్షం వెతుక్కునేతత్వం. ఆ సందడి ఆ పండుగ చూస్తుంటే వెళ్లాలని ఓవైపు మనసు లాగుతోంది అదే సమయంలో అక్కడ తోపులాటలు మరణాలు చూసి అవసరమా అని అంతరంగం వేసే ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పలేక సతమతమయ్యాను. చిన్ననాడు చదివిన కథల్లో లేపనం రాసుకొని వాళ్లకు కావాల్సిన స్థలాలకు వెళ్లిపోతుంటారు అని చదివాను. అది దొరికితే ఎంత బాగుంటుంది అని ఇప్పటికీ అనిపిస్తుంది. అందుకని వారిని వెతుక్కుంటూ రుషికేష్ కి వెళ్లే పరిస్థితి కాదు.మరి ఏం చేయాలి? మా కాలనీలో వాళ్ళు అక్కడికి వెళ్లి నీళ్లు తెచ్చారు. వాటిని కలుపుకొని ఇంటిల్లపాది స్నానం చేసాము. అయినా నా కుతి తీరటం లేదు.ఏ అఘోరానో నన్ను తీసుకెళ్లి ప్రయాగ్రాజ్ లో ముంచి ఇక్కడ వదిలిపెడితే ఎంత బాగుంటుంది అనుకున్నాను.అది జరిగే పని కాదని తెలిసినా. ఆశ అలా ఆశ పెడుతూనే ఉంది. రోజులు గడిచిపోతున్నాయి. మా వారు అడగనే అడిగారు వెళ్దామంటే తీసుకువెళ్తానని. ఎక్కడపడితే అక్కడ ట్రాఫిక్ వలన బస్సులు ఆపేస్తున్నారని, అది ఒకటిన్నర కిలోమీటర్ అని కొందరు, 17 కిలోమీటర్లు నడిచి వెళ్ళామని మరికొందరు, 45 కిలోమీటర్లకు రోజంతా బస్సులో ప్రయాణించమని, బుక్ చేసుకున్న రూమ్ కూడా పోయిందని మరికొందరు చెప్పే మాటలు వింటుంటే భయం వేసింది. కూర్చుని ప్రయాణం చేయలేను. అప్పుడే ఓ జంట లక్ష రూపాయలతో విమానంలో వెళ్తున్నామని, రెండు టికెట్లు ఉన్నాయని కూడా చెప్పారు. అప్పుడు అడిగినా కాదన్నాను. నా కాన్సైప్టే వేరు కదా! ముగింపు రోజులు ముందుకు వచ్చేస్తున్నాయి. ఇక రెండు రోజులే. రోజూ మా టెర్రస్ మీద ఉదయం 20 నిమిషాలు ధ్యానం చేయడం నా అలవాటు. ముందు సూర్యనమస్కారం చేసి అప్పుడు ధ్యానంలోకి వెళ్తాను. అప్పుడే ఆయన్ని అడిగాను. భగవంతుడిని నా తండ్రిగా భావిస్తాను. అడక్కుండా అన్నీ ఇచ్చే ఆయన్ని కొన్ని కొన్ని అడిగి తీసుకుంటూ ఉంటాను. అలానే ఆరోజు కూడా అడిగేసాను. అఘోరాలకైతే నేను తెలియదు. నీకైతే నేను తెలుసు కదా. నువ్వు కూడా ఈ విషయంలో నన్ను పట్టించుకోవటం లేదు అని ఆయన్ని ప్రశ్నించాను. అది అత్యాస అని తెలిసినా. ఎప్పుడైనా ఎండలో బయటికి వెళ్తే తన వేడిని తగ్గించుకొని నాకోసం చల్లదనాన్ని పరిచే సూర్యుని దగ్గర ఆమాత్రం చనువు నాకు ఉండనే ఉంటుంది మరి. మర్నాడు ధ్యానంలో ఓ నామీద చిరు పూల జల్లులా వాన పడుతున్నట్లు తెలిసింది. తడి తగలటం లేదు కానీ చినుకు నా శరీరాన్ని తాకుతున్న స్పర్శ తెలుస్తోంది. ఆ అనుభూతి వర్ణించటానికి మాటలు చాలవు. అసలు ఇది నిజమేనా లేక బయట వాన వస్తోందా అన్న ప్రశ్న మరోపక్క నన్ను సందిగ్ధావస్థలో పడేసింది.ఆ అనుభూతిని మనసులో భద్రంగా భద్రపరుస్తూనే ధ్యానాన్ని ముగించాను. బయటకు రాగానే అక్కడే వాకింగ్ చేస్తున్న ఆమెను అడిగాను. ఇప్పుడు వర్షం వచ్చిందా అని.. లేదండీ అందామె. ఆమెతో మాట్లాడుతుంటే కూడా నా ఎడమ చేతి మీద రెండు సార్లు కుడి చేతి మీద మూడుసార్లు చినుకులు పడుతున్నట్లు తెలుస్తూనే ఉంది. ఆమె కూడా నా చేతిని తడిమింది. చినుకు తడి తగులుతుందేమో చూద్దామని. లేదు. ఆమెకు నాకు కూడా తడి తగల్లేదు మరి. ఆ తర్వాత మనసాగక మాకు తెలిసిన దుర్గ గారు అనే ఆవిడకు ఫోన్ చేశాను. ఆవిడ పత్రీజీ గారి ఆశ్రమంలో ధ్యానం క్లాసులు తీసుకుంటూ ఉంటారు. నాకు ధ్యానంలో ఏది కనిపించినా ఆవిడకు చెప్పి దానికి అర్థం ఏమిటో తెలుసుకుంటూ ఉంటాను. ఆవిడ ప్రతిసారి చెప్పేవి అన్నీ నాకు తెలియనివి. తెలుసుకో తగ్గవి. అలాగే ఈరోజు చెప్పాను. ఆవిడ వెంటనే మీరు కుంభమేళా ప్రయాగరాజ్ లోస్నానం చేసి వచ్చినట్లు లెక్క అన్నారు. " నిజంగా(!" అన్నాను నేను. "నాకు తెలిసినంతవరకు అంతే అన్నారు" ఇక నా ఆనందం ఏమని చెప్పాలి? లోకానికి అంతా ఈ విషయం వెలుగెత్తి చెప్పాలనిపించింది. కొందరికి మాత్రం చెప్పాను. వారిలో ఒకరు దీనిని భ్రమగా తేల్చి పారేశారు. కొందరు లోపల అనుకున్నారేమో వాస్తవం కనిపిస్తున్నా! అయినా అలాంటి వారి సంగతి నాకెందుకు? నా కోరిక తీరింది. అదీ భగవంతుని ద్వారానే! నేను కోరుకున్న విధంగానే! నా జన్మ ధన్యమైనట్లే! అది చాలు. ఇది ఎవరు నమ్మినా నమ్మకున్నా యదార్థ గాథే! * అర్థంలో పరమార్థం పక్కవాడు పడిపోతే లేపాలని ఒకరు చెప్పాలా? చూస్తూ పట్టనట్లు పోతే నువ్వూ మనిషివేనా? సందేహం రావాలి మరి ఒకసారి నిన్ను నీవు ప్రశ్నించుకోక తప్పదు లోకమంతా ఇంతే నిన్ను నువ్వు అలా సమర్ధించుకోకు గొర్రెల మందలో గొర్రెవైతే గొప్పేముంది! కాపరివైనా కావాలి సహాయకారిగానైనా మిగలాలి అప్పుడే కదా జీవితానుకో అర్థం! * ఆకుపచ్చ నేస్తం నేను అమ్మ కడుపులోంచి బయటపడ్డా మా పెరట్లో కొబ్బరి చెట్టు వెలిసిందీ ఆ రోజే ఊహ తెలిసాక నా కదే మొదటి నేస్తముయింది రోజూ కబుర్లు అన్నీ మా ఇద్దరివే మూగదని మాటలు రానిదని అమ్మమ్మ తాతయ్య సుద్దులు నన్ను చూడగానే ఆకులన్నీ ఉల్లాసంగా ఊగుతాయని చల్లటి గాలి వింజామరలా వీసి మురిపిస్తుందని చెప్పినా నమ్మరే!? నా ఊపిరి ఉన్నంత వరకు మాస్నేహం నిలిచే ఉంటుంది ఇది నిత్యం ఇది సత్యం * ఒంటరి చీకట్లో కొవ్వొత్తి వెలుగుతోంది.దాన్ని చూస్తుంటే తనను తాను చూసుకున్నట్లే ఉంది రజినీగంధ కు.పెళ్లయి 30 సంవత్సరాలయింది.ఆనాటికి ఈనాటికి ఏమీ తేడా లేదు. యంత్రంలా తను పనిచేయటం వారు చేయించుకోవటం. తనదీ ఒక బ్రతికేనా అనిపిస్తూ ఉంటుంది.అయినా అందరిలా సగటు ఇల్లాలుగా బ్రతికేసింది.కానీ ఈరోజు అలా అనిపించటం లేదు.ఎదురుగుండా పురికోస త్రాడులా వేలాడుతోంది.తమ భార్యాభర్తలు బంధం కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది ఆమెకి.ఇద్దరూ రెండు వైపులా పట్టుకుంటేనే కదా అది బంధంలా కనిపిస్తుంది.ఎంతసేపూ తను వాళ్లకోసం కొట్టుకోవటమే.అటువైపు నుంచి ఏ ప్రేమ కనిపించదు.పిల్లల వైపు నుంచి కూడా.ఈరోజు అది భరించలేని వ్యధలా తయారయింది. ప్రొద్దున్న వాళ్లకు దోసెలు వేసి పెడుతుంటే పొయ్యి ప్రక్కన ఉన్న స్టీల్ అట్లకాడను ముట్టుకుంది.వేడి పాల గిన్నె ప్రక్కన అది ఉందేమో సఋణ చెయ్యి కాలింది.అయినా ఎవరూ పట్టించుకోరు.అందరూ చూసి కూడా అలా వదిలేయటం ఆమె భరించలేకపోతోంది.అనుబంధం లేని ఈ బంధాన్ని వదులుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది.అందరికీ ఇది చిన్న విషయంలా కనిపించవచ్చు.గాయం చిన్నదే అయినా మనసుకు తగిలిన దెబ్బ పెద్దది.దాని బాధ అనుభవించే వారికి తప్ప అన్యులకు అర్థం కాదు.అందుకే ఓ ఉత్తరం రాసిపెట్టి వెళ్ళిపోయింది.దాంతో ఇంట్లో పనులు ఎక్కడివక్కడే ఆగిపోయాయి.ఎక్కడికి వెళ్లిందని ఆమె గురించి విచారించటం ప్రారంభించారు.ఆమె మీద ప్రేమతో కాదు అవసరంతో. వెతికి పట్టుకున్నాక వారి ఉద్దేశం గ్రహించిన ఆమె తెగేసి చెప్పేసింది రానని. మంచిగా ఉంటామని చెప్పినా కాస్త ఆలోచించేదేమో(! * మనిషి - మనసు మనల్ని మనం శుభ్రం చేసుకున్నట్లు ప్రతి రోజూ మనసును కడిగేస్తే మంచిని ఉంచుకుంటూ చెడును త్రుంచుకుంటూ కల్మషాన్ని తుడుచుకుంటూ పోతే ఎంత బాగుంటుంది ? 'నీ' గురించి ఎంతో ఆలోచిస్తావు 'మన' కు మాత్రం స్థానం ఇవ్వవు అంత స్వార్థమా? ఒక్కసారి ఆ బేధాన్ని వదిలి చూడు లోకమంతా నీదే అనుబంధాలన్నీ నీవే బంధాలు ముడివడితే ఎంత మధురమో నీకే అర్థమవుతుందిలే * సెల్! చేతిలో సెల్ ఉంటే ప్రపంచం అంతా గుప్పిట్లోనే గుప్పెడంత గుండె మాత్రం మనసులకు మనుషులకు దూరం ప్రక్కవారితో మాట్లాడటానికి అయిష్టం ఎప్పుడూ సెల్ తో ముడి వేసుకుందామనే తాపత్రయం జాగ్రత్తోయ్! జాగ్రత్త! మనిషిగా మసలటం తెలుసుకో మనిషితనాన్ని నిలుపుకో ! * మంచిని ప్రశంసించాలి మాది వెంకట సాయి గ్రీన్ సిటీ.140 ప్లాట్స్ ఉన్న గ్రేటెడ్ కమ్యూనిటీ.సాయంత్రం పూట కొందరం కలుస్తూ ఉంటాము. అందులో ఒకరు వాళ్ళ మనవడు స్కూలు దగ్గరికి ఇల్లు మారుతున్నారు. వాళ్ళ ఇంట్లో మరువం మొక్క ఉందని తెలిసి తెచ్చుకోవడానికి వెళ్లాను. నాకు మల్లెలు, కనకాంబరాలు, మరువం కలిపిన కదంబ మాల అంటే ఎంతో ఇష్టం. అలా వెళ్ళినప్పుడు ఆవిడ మెడలో మెడలో వేసుకున్న దండ నాకెంతో నచ్చింది. మామూలుగా అయితే అంత తొందరగా నాకేమీ నచ్చవు. ఆ మాట అంటే వెంటనే ఆవిడ మెడలోంచి అది తీసి నాకు ఇచ్చేయబోయింది. నేను చాలా ఆశ్చర్యపోయాను. ఎందుకంటే మనకు చాలా నచ్చితేనే కదా ఏదైనా కొనుక్కుంటాం. అలాంటిది ఒక్కసారి అలా ఇచ్చేయాలనుకోవడం, ఇవ్వటం కష్టమే. నేనైతే అలా ఇవ్వలేను. అది ఎంత ఎక్కువ వెలదైనా ఎంత తక్కువ ఖరీదుదైనా. ఆ విషయం గుర్తుపెట్టుకొని మళ్లీ అలాంటి దండ కనిపించినప్పుడు కొని తెచ్చి ఇస్తాను. ఇలాగే మరొక స్నేహితురాలు వాళ్ళ ఇంట్లో ఏదో బాగుంది అన్నానని వెంటనే అలాంటిది వాళ్ళ అమ్మాయిని షాపుకు పంపి తెప్పించేసింది. అరే బాగుందంటే ఇలా చేస్తావా అని నేను కోప్పడ్డాను. నువ్వు బాగున్నావు అంటే నాతో వచ్చేస్తావా అని చమత్కరించాను. ఇలా కొందరే చేయగలరు. మరి ఎదుటివారిలో ఉన్న మంచిని ప్రశంసించాలి కదా! అందుకే ఈ ప్రయత్నం. * నేను నడిచిన నేల పుట్టిన ఊరంటే మమకారం ఇక మన దేశమంటే ప్రాణం ఎందుకోయ్ నీ కంత ఇష్టమంటే చెప్పలేనోయ్ అక్షరాలు చాలవులే అమ్మ ప్రేమను కొలవగలమా? ఇదీ అంతే గుండె నిండా ఆరాధన మనసులో విశ్వాసపు తడి కళ్ళలో ఆర్ద్రత కలగలిపితే నా దేశం దేశ సేవలోనే ఊపిరి వదలాలని నా ఆశ సైనికునిలా తుది శ్వాస వరకు పోరాడుతా తల్లి రుణం తీర్చుకునే బిడ్డలా ఇంత కంటే నాకేంకావాలి? ఎవరు ఏమిచ్చారన్నది నాకొద్దు నేనెంత ఇస్తున్నానన్నదే ముద్దు * అర్థంలో పరమార్థం పక్కవాడు పడిపోతే లేపాలని ఒకరు చెప్పాలా? చూస్తూ పట్టనట్లు పోతే నువ్వూ మనిషివేనా? సందేహం రావాలి మరి ఒకసారి నిన్ను నీవు ప్రశ్నించుకోక తప్పదు లోకమంతా ఇంతే నిన్ను నువ్వు అలా సమర్ధించుకోకు గొర్రెల మందలో గొర్రెవైతే గొప్పేముంది! కాపరివైనా కావాలి సహాయకారిగానైనా మిగలాలి అప్పుడే కదా జీవితానికో అర్థం! * కథ తరగని సిరి రోజులాగే ఆ రోజు నా షాపు తెరవటానికి వెళ్ళాను.షట్టరు బలవంతంగా తెరిచినట్లు ఉండటంతో షావులో దొంగలు పడ్డారని అర్థమై మనసు దిగులుగా మారిపోయింది. కారణం నా ఖజానా ఏమయిందోనని. షట్టరు తీసేలోపు ఎన్ని అలోచనలో! జీవితంలో ఏదీ కోల్పోయినా నేనంత బాధపడను. అవి పోతే మాత్రం నా ఆనందాన్ని నా సంతోషాన్ని దేవుడు ఒక్కసారిగా దూరం చేసినట్లే!నా ప్రాణం కన్నా మిన్నగా చూసుకునే వాటిని దొంగలు దోచుకొని పోలేదు కదా అని కలవర పడుతున్న మనసును అదిమిపెట్టి భయపడుతూ షట్టర్ ఎత్తి లోపలికి వెళ్లాను.గదంతా చిందరవందరగా పడి ఉన్న కాగితాలను ఏరుకుంటూ టేబుల్ సొరుగు దగ్గరికి వెళ్ళాను. అందులో మిగిలినవి కూడా భద్రంగా ఉన్నాయి. ఎంత సంతోషమేసిందో నా గుప్తనిధిని నాకు వదిలినందుకు.దొంగలు ఎంత మంచివారో అని పించింది ఆ క్షణం. చిన్ననాటి నేస్తం' సిరి' రాసిన ఉత్తరాలు రంగు రంగుల్లో ఇంద్రధనస్సులా నా చేతుల్లో. సంతోషంతో నా కళ్ళు ఆనందభాష్పాలను రాల్చాయి ఏదో లంకెల బిందెలు నాకు దొరికినట్లుగా. మరి ధనం కంటే విలువైనవి ఆ ఉత్తరాలే నా దృష్టిలో! సమాప్తం

అనుబంధాల లోగిలిలో ప్రేమ జల్లు

ఎన్ కే మిశ్రా & నవ్య నిర్వహించిన 2012 కథల పోటీలో 2000 రూపాయల నగదు బహుమతిని అందుకున్న కథ అనుబంధం లోగిల్లో ప్రేమ జల్లు నిశ్శబ్ద రాగాన్ని ఆలపిస్తూ భూదేవి సకల జనాలను ఆదమరిచి నిదురపోయేలా జోల పాడుతున్న వేళ కృష్ణ కిరణ్ నిదురపోకుండా దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తున్నాడు. అది ఏ ప్రభుత్వ పంచ వర్ష ప్రణాళిక గురించో కాదు. రేపు అమ్మా, నాన్నలను ఏ విధంగా చూసుకోవాలి? ఎంతలా సుఖపెట్టాలని! అతని ప్రతి ఆలోచనా దాని చుట్టూనే తిరుగుతుంటుంది. దానికో ఆకారాం వస్తే గానీ అతనికి మన:శాంతి వుండదు. అప్పటిదాకా అలా కాలుగాలిన పిల్లిలా తిరుగుతూనే వుంటాడు. చెట్లన్నీ మౌన పాఠాన్ని వినిపిస్తున్నాయి. ఎదురింటి గోడమీద పడుతున్న అతని నీడ ఒక్కటే అతని తోడుగా అనుసరిస్తోంది. అతని నిస్వార్థ కృషి ఫలించి తొమ్మిది నిముషాల తర్వాత ఓ మంచి ఆలోచన పురుడు పోసుకుంది. సంతోషం. పాప పుట్టింది. అది వెల్లువై రేపు తన తల్లిదండ్రులను ఆనందంలో తడపాలి అనుకున్నాక అప్పటిదాకా దూరంగా దాక్కున్న నిద్రాదేవి అమాంతం వచ్చి మీద పడి అతన్ని ఆవహించింది. * * * అమ్మా! నాన్నా! ఈరోజు మనం 'సిరిపురం' వెళుతున్నాం. "నిజమా!" వాళ్ళిద్దరి కళ్ళల్లో అంతు లేని కాంతులు. "తొందరగా రెడీ అవండి. ఆలశ్యం చేస్తే ఊరుకొనేది లేదు" తండ్రి పిల్లలకు చెప్పినట్లు చెప్పి ఇద్దరికి ముద్దు ఇచ్చి వెళ్ళాడు. ఎందుకాలశ్యం చేస్తాం అన్నట్లు తల్లీ, తండ్రీ పోటీ పడుతూ గబగబా లేచి దుప్పట్లు మడత బెట్టబోయారు. "ఆ పని మీకెందుకూ? నేను చూస్తానుగా! మీరు వెళ్ళి తయారవ్వండి". ఎప్పుడు వచ్చిందో కోడలు 'కారుణ్య ' కళ్ళ ముందు ప్రత్యక్షమయ్యింది. ఏ పనీ చెయ్యనివ్వదు. "పైగా ఇన్నాళ్ళూ చేసింది చాలు. ఈ వయసులో హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకోవాలి". అంటూ వాళ్ళను చిన్న పిల్లలను చేసి నీతులు చెబుతుంది. అందుకే చిన్నతనంలో తను ఏదయినా పని చెప్పినప్పుడు కామ్ గా చేసేస్తానన్నట్లు నోటి మీద వేలు వేసుకుని కృష్ణ తమకు సంజ్జ చేసి ఆ పని చేసేవాడు. అది గుర్తు వచ్చి నవ్వుకుంటూ బయటకు నడిచారు. కొడుకు, కోడలి ఆప్యాయతతో అనునిత్యం సుప్రభాతం పాడే అదృష్టం నూటికో కోటికో ఏ ఒక్కరికో దక్కుతుంది. అది భగవంతుడు తన సొంతం చేసినందుకు ఆయనకు ధన్యవాదాలు తెలియజేస్తూ ఆయనను అనుసరించింది ఆమె. ఎనిమిది గంటలకు అలారం కొట్టింది. టిఫిన్ తిని హాలులో పడక్కుర్చీలో కూర్చొని పేపరు చదువుకుంటున్న తండ్రి చెంత చేరి "నాన్నా! ఇదిగో మీ షుగర్ టాబ్లెట్" అన్నాడు. పేపరు ప్రక్కన బెట్టి ఆయన మందు బిళ్ళను తీసుకోగానే ఎడమ చేతిలో ఉన్న మంచి నీళ్ళ గ్లాసును కుడి చేతిలోకి తీసుకుని ఆయనకి అందించాడు. పక్కింట్లోంచి పరశురామయ్య గొంతు 'నాకూ వున్నారు కొడుకులు చంపటానికి మందులిస్తారు గానీ బ్రతకటానికి మంచి నీళ్ళు కూడా పొయ్యరు. ప్రక్కింటి కృష్ణను చూసి బుద్ధి తెచ్చుకోండిరా" అంటే "పెద్ద చెప్పొచ్చావులే! నోరు మూసుక్కూర్చో!'' అని దబాయిస్తూ ఏదో బిరుదు ఇచ్చినంత ఆనంద పడిపోతారు. ఎవరికెంత రాసి పెట్టివుంటే అంతే'అని అలా సర్దుకుపోవటం అలవాటు చేసేసుకున్నాడు. తప్పదుగా మరి. "అమ్మా! బి.పి. టాబ్లెట్". "నేను వేసుకుంటాను కదరా! కాళ్ళు చేతులూ ఆడుతున్నంత సేపూ మా పని మమ్మల్ని చేసుకోనివ్వరా!" "మరి చిన్నప్పుడు నేను ఆ పని చేసుకోలేనా? మీరెందుకు చేసే వారు?" అమాయకంగా ముఖం పెట్టి అడిగాడు. "అదా! చిన్నతనం కదా! ఆ చేతులు ఈ చేతులతో తీసి వేసుకుంటే లేని రోగం వస్తుందని భయం". "ఇప్పుడు మీరూ నాకంతేనమ్మా! ఒక టాబ్లెట్ కి ఒక టాబ్లెట్ వేసుకున్నా, అది తీసుకుంటుంటే జారి క్రింద పడినా, మరచిపోయినా ఇలాంటివి ఎన్నో చెప్పగలను" అన్నాడు మురిపెంగా తల్లినే చూస్తూ. "సరేలేరా!" క్రింద కూర్చొని అమ్మ వొడిలో తల పెట్టుకుంటూ "అయినా అమ్మా! ఆఫీస్ కెళ్ళే దాకానే కదమ్మా నీకు నేనేమి చేసినా. ఆ తర్వాత నేను చెయ్యాలన్నా చెయ్యలేనుగా" "పిచ్చి నాన్నా!" అంటూ అతని నుదురు మీద చిన్నగా ముద్దు పెట్టుకుంది ఆవిడ. ఇలాంటి చిన్న చిన్న ఆనందాలు వెతుక్కోవటానికి వాడు రెండు గంటల ముందు నిద్ర లేస్తాడు. అలాంటివి తలుచుకుంటేనే ఎంతో హాయిగా వుంటుంది. "తాతయ్యా! ఈ రోజన్నా మీకంటే ముందు రెడీ అవుదామనుకున్నాం. ప్చ్! ఎప్పుడూ మీరే గెలుస్తారు" బుంగమూతి పెడుతూ నిర్మల్, ఖ్యాతి అన్నారు ఒకేసారి. "రేపు నేను ఓడిపోతాను. సరేనా?" "వద్దు. గెలుపు అన్నది ఒకరు ఇస్తే తీసుకునేది కాదు. ఎవరికి వాళ్ళు సాధించి గెలుచుకోవాలని నాన్న చెప్పారు"అన్నాడు నిర్మల్. "అవును. రేపు ఇంకొంచెం ముందు లేచి మేమే ఫస్ట్ గా తయారవుతాం కదరా అన్నయ్యా!"అంది ఖ్యాతి తలూపాడు నిర్మల్ అవునన్నట్లుగా. "అందరూ రెడీయేనా! ఇక బయలుదేరుదామా!" వాచీ పెట్టుకుంటూ అడిగాడు. "ఓ(! అన్నారు అందరూ ఒకేసారి. "అయితే పదండి. నేను కారు గ్యారేజీలోంచి క్షణంలో తీసుకువచ్చేస్తాను" కీ చైన్ ను వూపుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు కృష్ణ కిరణ్. సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటే కాలమే తెలియలేదు. "అప్పుడే వచ్చేసామా!" అనుకున్నారు అందరూ. * * * పచ్చటి పొలాల మధ్య ఆ భవనం ప్రశాంతతకు నిలయంలా కనిపిస్తోంది. వివేకానంద్ పరుగులాంటి నడకతో వచ్చి కౌగలించుకున్నాడు విద్యాసాగర్ ని. "కలా! నిజమా! అంటూ. "నిజమేరా బాబూ!" అన్నాడు నవ్వుతూ. "ఈ రోజుల్లో కాస్త సమయం దొరికితే చాలు ఆ ఛానల్, ఈ ఛానల్ అంటూ టీ.వీ కి అతుక్కుపోతున్న వారే ఎక్కువ. అందుకే ఎదురు చూపులూ, అనుభూతులు కరువయిపోయాయి. "అందుకే కదా నాన్నను తీసుకువచ్చింది. ఇక సాయంత్రం దాకా మీ ఇష్టం. అత్తయ్య దగ్గరికి అమ్మ చేరిపోయినట్లుంది"అన్నాడు కృష్ణ నవ్వుతూ. "ప్రాణ స్నేహితురాలు కదా!"అన్నారు ఆయన కూడా నవ్వుతూ "ఇక మనమెవరం కనిపించం"అంటూ వాళ్ళను లోపలికి తీసుకెళ్లారు వివేకానంద. "అప్పుడే మా ఇద్దరి మీదా అభాండాలు వేయటం మొదలుపెట్టారా!? అయినా కృష్ణా! నిన్న ఫోన్ చేసి చెప్పచ్చుగా వస్తున్నామని. ముందే లేచి వంట అంతా చేసుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు అందరం కబుర్లు చెప్పుకునేవాళ్ళం" అంది విశాల. "అందరం కలిసి చేసుకోవచ్చు అంటాననుకున్నావా? అదేం కాదు. కారుణ్య అన్నీ రడీ చేసి తీసుకువచ్చేసింది. నువ్వేం దిగులు పడకు. హాయిగా అమ్మతో కబుర్లు వేసుకో అత్తయ్యా"అన్నాడు చిన్నగా నవ్వుతూ కృష్ణ. "ఎందుకురా శ్రమ?" అంది కారుణ్యను ప్రేమగా చూస్తూ. "శ్రమ కాదు. మిమ్మల్ని సర్ ప్రైజ్ చేద్దామని" అంతకంటే చిలిపిగా సమాధానమిచ్చింది కారుణ్య. "అరేయ్! విద్యా! నీతో చదరంగం ఆడి చాలా రోజులయింది. ఓ పట్టు పడదామా!" "నేను రడీ! “ అన్నారాయన ఉత్సాహంగా. "నేను ఓడిపోతే మళ్ళీ గెలవాలని నువ్వూ, నువ్వు గెలిస్తే మళ్ళీ నిన్ను ఓడించాలని నేనూ ఎంత పోటీ పడే వాళ్ళం?" "అవునురా వివేకా! అలా గంటలు గంటలు మనకు తెలీకుండానే దొర్లిపోయేవి. అవునూ.. వీళ్ళిద్దరూ ఏరీ?" "ఇంకేముందీ పెరట్లో 'దాయాలు ' ఆడుతూ వుండి వుంటారు". "అహ్హహ్హ...ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు ఆనందంగా. పిల్లలిద్దరూ తాతయ్యల ప్రక్కకు చేరి ఆటను గమనిస్తున్నారు. కారుణ్య, కృష్ణ, అమ్మకి, అత్తయ్యకి జోడీలయ్యారు. కడుపులో ఆత్మారాముడు గోల పెట్టడంతో ఆటలకు స్వస్తి చెప్పి భోజనాలకుపక్రమించారు. కారులోంచి సామానులు అన్నీ తియ్యటం కృష్ణ వంతు. చేరవేయటం లో పిల్లలు, సర్దటంలో కారుణ్య బిజీ అయిపోయారు. అప్పటికే ప్లేట్లు, గ్లాసులు సర్దేశారు రూపా, విశాల. అందరి మధ్య కబుర్ల రైళ్ళు పరుగెట్టాయి. విశేషాలు ఊర్లో సందడి చేశాయి. అరుపులు చుక్...చుక్ రైలై, కేకలు కూ....కూ లుగా ఆ ప్రదేశమంతా నవ్వుల ప్లాట్ ఫారమ్ లా కళకళలాడింది. సాయంత్రం అవడంతో అందరి ముఖాల్లో దిగులు మేఘాలు క్రమ్ముకున్నాయి. అలా ఒక రౌండు వేశారు తోట లోకి. దోర మగ్గిన మామిడి పళ్ళను చేతితో కోసుకొని నోటితో కొరికి తిన్నారు. అందులో మజాను ఆస్వాదించారు. తిరుగు ప్రయాణానికి ఉపక్రమించారు. "అమ్మా! దారిలో నాన్న గారికి రెయిన్ కోటు, నీకు స్వెట్టర్ కొనుక్కుందాం. గుర్తు చెయ్యి. వచ్చేది వర్షా కాలం. ఈసారి అన్నీ ఎక్కువేనట". "అలాగేలేరా!" అందావిడ. పాతవి వున్నాయిగా అన్న మాటను గొంతులోనే మింగేస్తూ. తమ చదువుల కోసం, పెళ్ళిళ్ళ కోసం ఉన్న కాస్త సంపాదననూ పొదుపుగా ఖర్చు పెట్టుకుంటూ సాదా సీదా జీవితాన్ని గడిపారు. ఇప్పుడైనా తను సంతోషపెట్టాలి. అందుకే వారి ఆనందం కోసం లక్షలు గుమ్మరించటానికి కూడా తను వెనకాడటం లేదు. అందుకే ఇందాక మామయ్యతో రహస్య మంతనాలు కూడా జరిపాడు తండ్రికి తెలియకుండా కృష్ణ. * * * ఫార్క్ అంతా సందడి గా వుంది. కాని పరశురామయ్యలో మాత్రం ఆకాశమంత దిగులు. దానిని కాస్త తగ్గించుకోవటానికి విద్యా సాగర్ ని పిలిచాడు. వస్తూ వుండి వుంటాడు. నూరేళ్ళ ఆయుషు. అన్నట్లు ఆయన అప్పుడే వచ్చారు. "ఏమిటిరా సంగతి" అంటూ. "ఏముందిరా! రోజురోజుకి ఇంట్లో నా పరిస్థితి హీనమైపోతోందిరా. వాళ్ళను నమ్మి నాకున్న ఆస్థి నంతా ఇచ్చేసినందుకు నన్ను వృద్ధాశ్రమానికి పొమ్మంటున్నారురా". కళ్ళలో బాధ గొంతులోంచి తన్నుకొస్తోంది. "నేను మీ పిల్లలతో మాట్లాడుతానులేరా!" "మాట్లాడితే మారే రకాలా వాళ్ళు?" "మర్యాదగా వినకపోతే బెదిరిస్తాను" "ఎలా?" "వాళ్ళ దారులు వాళ్ళ కుంటే మన దారులు మనకుంటాయి. ఆరోగ్యం సరిగా లేని సమయంలో బలవంతంగా నా చేత సంతకం పెట్టించుకున్నారని కోర్టులో కేసు నీ చేత వేయిస్తానంటాను. దెబ్బకు దిగి వస్తారు". "ఎంత నాటకం ఆడారురా! వీళ్ళు నేను కని, పెంచిన పిల్లలేనా అనిపిస్తోంది. ఎంత నిస్వార్థంగా వాళ్ళని ప్రేమించాను? నోట్లోంచి మాట రాకుండానే అన్నీ కొనిపెట్టిన నాకు నోటికింత ముద్దనందివ్వలేక పోతున్నారు. నా సంపాదనే నాకు ఖర్చు పెట్టలేక పోతున్నారు. ఇక వాళ్ళదయితే నన్ను బ్రతికుండగానే స్మశానానికి తోలేస్తారేమో!"అన్నారాయన బాధతో. "అంతంత మాటలెందుకులేరా! నేను చూసుకుంటానుగా. వదిలెయ్. ప్రశాంతంగా వుండు" "ఎక్కడ ప్రశాంతత? అది నా జీవితంలో దొరుకుతుందని నమ్మకమే లేకుండా పోయింది"అన్నారాయన నిరాశ నిండిన గొంతుతో. "అలా వైరాగ్యపు మాటలు వద్దు. రేపటిలోగా నీ సమస్యను తేల్చేస్తానని అన్నానుగా"ఓదార్పుగా భుజం మీద చేతితో తడుతూ అన్నారు విద్యాసాగర్. "సరే! చూద్దాం!". అనుకున్న వారిద్దరూ మళ్ళీ కలవలేనంత దూరంగా విడిపోయారు. ప్రశాంతత దొరకదన్న ఆయనకు శాశ్వత ప్రశాంతతను ప్రసాదించాడు భగవంతుడు. దొంగ ప్రేమలు, దొంగ ఏడుపులతో పది రోజులు నాటకాన్ని రక్తి కట్టించారు. పదవ రోజు, పదకొండవ రోజు కార్యక్రమాలు మాత్రం ఘనంగా జరిపించారు. బ్రతికుండగా ఆయన్ని పట్టించుకోలేదు గానీ ఆత్మ శాంతి కోసం మాత్రం తెగ ఖర్చు పెట్టేశారు. అలా చెయ్యకపోతే దెయ్యమై పీడిస్తాడని భయం కాబోలు!" విద్యా సాగర్ కళ్ళ నుంచీ రెండు కన్నీటి బొట్లు రాలాయి పరశురామయ్య గారి ఆత్మ శాంతి కోసం. నా కోసం కన్నీళ్ళు కార్చేవాడు ఒకడున్నాడని పరశురామయ్య ఆత్మ ఆనందంతో గెంతులేసింది. నిజంగా దెయ్యమయ్యి పిల్లలను పీడించాలనుకోలేదు ఆయన. తండ్రి మనసు మరి. అది ఎప్పుడూ పిల్లల బాగునే కాంక్షిస్తుంది. ‌ * * ‌ * "అమ్మా! మిమ్మల్ని ఈ రోజు ఎక్కడికి తీసుకు వెళుతున్నానో తెలుసా?" "లేదురా! ఎవరిదైనా పెళ్ళి వుందా?" "పెళ్ళి కాదమ్మా! అంతకన్నా గొప్పదే" "ఏమిటో? నువ్వే చెప్పు" "ఊహూ! చెప్పను. చూపిస్తాను". "నీదంతా సస్పెన్సేరా! నాన్నకైనా చెప్పావా?" "అబ్బో! నాన్నకు చెబితే నీకు చెప్పకుండా వుంటారా?" నవ్వుకుందావిడ లోలోపల. "ఈ రోజెక్కడికో?" అనుకుంటూ వచ్చి కారెక్కారు విద్యాసాగర్. చిన్నప్పుడు వీడిని తనెంత ఆనంద పెట్టాడో తెలియదు కానీ వీడు మాత్రం నవ వసంతంలా రోజుకో సంతోషాన్ని అందిస్తున్నాడు. కారు 'నిమ్మకూరు ' వైపు కదిలి పోతోంది "అరే! మన ఊరండీ!" ఆశ్చర్యంగా అంది రూపా దేవి. వాళ్ళిద్దరూ మేనత్త, మేనమామ బిడ్డలు. ఒకే స్కూల్లో, ఒకే ఇంట్లో పెరిగి పెద్దవారయ్యారు. ఇక అర్థమైపోయింది. వీడు తన ఇంటికి తీసుకు వెళుతున్నాడని. కనుమరుగవుతున్న ప్రదేశాలను, వాటి జ్గ్నాపకాలను నెమరు వేసుకుంటూ కబుర్లలో పడ్డారు. సడన్ బ్రేకుతో కారు ఆగటంతో వాళ్ళ కబుర్లు ఆగాయి. ఎదురుగా తాము చదువుకున్న జిల్లా పరిషత్ హైస్కూలు. రంగురంగుల కాగితాలతో అలంకరించారు. "ఈ రోజు ఆగస్టు 15 కాదే!" విద్యాసాగర్ ఆలోచిస్తున్నాడు. రూపాదేవి అయితే ఇంకా ఆశ్చర్యంలోనే వుంది. అప్పటిదాకా గుంపులు గుంపులుగా మాట్లాడుకుంటున్న వారంతా వీరి కారు ఆగటంతో ఒకరి తర్వాత ఒకరుగా నెమ్మదిగా ఆ జంటను చేరారు. వాళ్ళల్లో కొందరు తమ తోటి టీచర్లు, మరి కొందరు స్టూడెంట్స్. అందరినీ ఒక్క చోట చూడటం వారిద్దరికీ కనుల పండుగలా వుంది. ఒక్క 'సిరిపురం ' వెళ్ళి స్నేహితునితో గడిపి వస్తేనే ఎంతో ఆనందించాడు. అలాంటిది ఇంతమంది స్నేహితులు ఒక్కసారి వచ్చి ముందు నిలుచుంటే... మాటలు కరువవుతున్నాయి. కృష్ణ కిరణ్ ఎక్కడని ఆయన కళ్ళు వెతుకుతున్నాయి. కారును ఒక ప్రక్కగా పెట్టి అప్పుడే లోపలికి వస్తున్నాడు అతను. ఒక్కసారి వెళ్ళి ఆప్యాయంగా అతన్ని కౌగలించుకుని వెన్ను తట్టారు. కళ్ళతోనే సమాధానమిచ్చాడు కృష్ణ కిరణ్. కబుర్లు, ముచ్చట్లు అయ్యాక పది గంటలకు సభ ప్రారంభమైంది. సభ ముఖ్యోద్దేశాన్ని కృష్ణ కిరణ్ తన మాటలలో తెలియపరచటం ప్రారంభించాడు. "నా ఆహ్వానాన్ని మన్నించి ఇక్కడికి విచ్చేసిన మా నాన్న గారి స్నేహితులకు, శిష్యులకు, వారి కుటుంబాలకు ముందుగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను. మీ అందరి చిరునామాలను సేకరించటంలో నా స్నేహితులు ఎందరో నాకు తోడ్పడ్డారు. వారు కూడా ఇక్కడే వున్నారు. వారి సహాయానికి నా మన:పూర్వక కృతజ్ఞతలు. మా అమ్మా నాన్నల పేరిట ఏదైనా మంచి పని చెయ్యాలని ఎప్పటినుంచో ఒక కోరిక నాలో మిగిలిపోయింది. 'రూపాసాగర్ ' పేరుతో ఒక ట్రస్టును, ఒక కాలేజీని మన ఊరిలోనే నిర్మించాలని నిశ్చయించాను. దీనితో ఉన్నత చదువులకు మన ఊరి పిల్లలు వేరే ఊరికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం వుండదు. అలాగే బీదరికం, అనాధననే భావన ఎవరిలో ఉండకూడదనేది ట్రస్ట్ ఆశయం. ఏ తోడూ లేని వారికి మా ట్రస్ట్ 'అమ్మ 'గా, 'నాన్న ' గా నిలబడుతుంది. వారికి ఉచిత విద్య, వసతి, భోజనాలను అందజేస్తుంది. ఈ శుభకార్యానికి మీ అందరి ఆశీస్సులూ కావాలి. తమకు చదువు చెప్పిన గురువు గార్లను అమ్మ, నాన్న గార్లు సత్కరిస్తారు. ఆ పైన విందు కార్యక్రమం. అందరూ భోజనం చేసి ఆట పాటలలో పాల్గొని వెళ్ళవలసిందిగా అభ్యర్థిస్తున్నాను"అంటూ సెలవు తీసుకున్నాడు కృష్ణ కిరణ్. చప్పట్లతో ఆ ఆవరణ అంతా ఒక్కసారి మారుమ్రోగిపోయింది. సన్మానాల కార్యక్రమం ముగిశాక స్కూలు యాజమాన్యం ఉడుత సాయంగా చిరు సత్కారాన్ని ఆ దంపతులకు అందజేశారు. షామియానా క్రింద చేరి పిల్లలు, పెద్దలు కేరింతలతో ఆటలు పాటలతో ఆనందపు అంచులు చూశారు. ప్రాంగణమంతా వాళ్లందరి నవ్వులతో కళకళలాడింది. సూర్యాస్తమయం వేళ అందరూ అందరితో వీడ్కోలు తీసుకున్నారు. అప్పటిదాకా వున్న ఆనందం ఆవిరయిపోయి వేదన మబ్బు కళ్ళల్లో కన్నీళ్ళ రూపంలో వర్షంలా జారింది. అందులో కూడా తియ్యని అనుభూతి. ఆ ఆస్వాదనలో తమని తాము మరచిపోయిన ఆ దంపతులకు మరో గొప్ప అనుభూతి కళ్ళెదురుగా వారి అనుబంధాల లోగిలి. గత పాతికేళ్ళుగా తమ సంసార జీవనాన్ని గడిపిన తమ ఇల్లు పెళ్ళి కూతురిలా రంగు రంగుల దీపాలతో వెలిగిపోతోంది. ఇంటిముందు స్థలం ఇరుగు పొరుగులతో, వూరి వారితో, బంధువులతో కిటకిటలాడుతోంది. ఆహ్వానించటానికి ఎదురు వస్తున్న కూతురు, అల్లుడు, పిల్లలు. అడుగులో అడుగు వేస్తూ గేటును సమీపించిన ఆ జంటకు 'షష్టి పూర్తి ఆహ్వానం' అన్న బేనరు స్వాగతం పలికింది. దానికి ఇరువైపులా తామిద్దరి ఫోటోలు. సిగ్గు పడ్డారు కొత్త జంటలా ఒక్క క్షణం. అభినందనల వెల్లువలో ఆ బిడియం ఎటో వెళ్ళిపోయింది. కృష్ణ కిరణ్ దూరంగా నిలబడ్డా తల్లిదండ్రుల కళ్ళల్లో కనిపించే వెలుగులను గమనిస్తూనే వున్నాడు. అందులో అనుబంధానికి అర్థం వెతుక్కుంటున్నాడు. "ఏరా! నా అవసరము ఏమీ ఉండదు లేరా ఇక నే వెళ్ళి రానా!"అన్న డాక్టర్ ఫ్రండ్ ప్రశ్నకు ఉలిక్కిపడుతూ. "ఒరేయ్! నువ్వు డాక్టర్ గా వుండక్కర్లేదు. కానీ స్నేహితునిలా వుండనంటే చంపేస్తా!" అన్నాడు. అతని ఆప్యాయతకు చలించిపోయాడు. ఇన్నాళ్ళు ఇతను తన కుటుంబాన్నే ప్రేమిస్తాడనుకున్నాడు. కాదు ఇతను అందర్నీ ప్రేమిస్తాడు. అందరినీ ఆదరిస్తాడు. నిజమే! ఇతను ప్రేమైక జీవి. కళ్ళల్లో చిప్పిల్లిన భాష్పాలను చేతి రుమాలుతో ఒత్తుకుంటూ కృష్ణ కిరణ్ ను కౌగిలించుకున్నాడు. సూర్యుడు తన కిరణాలతో జగత్తును వెలుగులో నింపుతాడు. అలాగే కృష్ణ కిరణ్ తన చుట్టూ మానవత్వ కిరణాలను చంద్రుడు వెన్నెలను పరిచినట్లు పరుస్తూనే వుంటాడు. ఆ వెన్నెలలో కరిగిపోతూ మనమూ అలా మారాలని ప్రయత్నించడమే మన పని. సమాప్తం

అసూయ..కథ

కమనీయంగా వినిపిస్తున్న హనుమాన్ చాలీసాను, రాగయుక్తంగా పాడుతున్న తన శ్రీమతి సుందర రూపాన్ని తలచుకుంటూ ఒళ్ళు విరుచుకున్నాడు శ్రీకాంత్. తనొక పెద్ద నాస్తికుడు. శ్రీదేవికేమో దేవుడులన్నా, దేవతలన్నా ఎంతో భక్తి. ఈ విషయం గురించి రోజుకొక్కసారి అయినా చర్చించుకోకుండా ఉండరు. లేపటమే ప్రారంభం, ప్రసాదం తినేదాక చంపుతుంది. ప్రసాదం నోట్లో పడ్డాకా ఒక్క నిముషం కూడా మంచం పైన ఉండనివ్వదు. ప్రసాదం తప్పితే ఏదీ తిననివ్వదు బ్రష్ చేసుకోకుండా. శ్రీదేవి ముఖారవిందం మాత్రమే తాను కళ్ళు తెరవగానే చూడాలి. అప్పుడు గానీ తనకు తృప్తిగా ఉండదు. మళ్ళీ నిద్రపోయే వరకూ తానున్నంత సేపు తన తోనే ఉండాలి. శ్రీదేవి తనతో కాక ఎవరితోనయినా అయిదు నిముషాలు మాట్లాడినా అతను ఓర్వలేడు. ఎప్పుడూ తనతో మాట్లాడుతూ ఒక్కసారి అదీనూ అవసరమయినపుడు మాట్లాడినప్పుడు బాధపడటం అనేది చాలా తప్పు అని అతనికి తెలుసు. కానీ ఆ నిముషాన అలా అనకుండా ఉండలేడు. పది నిముషాలు కంటే ఎక్కువ మాట్లాడుతున్నట్లు అనిపిస్తే తనకు తెలియకుండా తనే పిలిచేస్తాడు “దేవీ” అంటూ. “వారు పిలుస్తున్నారు” అని వాళ్ళను పంపేసి వచ్చేస్తుంది. వెంటనే దేవి అంటుంది - “ఏంటండీ అలా పిలిచేస్తారు. వచ్చింది నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ నీలిమ. ఎంతో దూరం నుంచీ అది కష్టపడి వచ్చింది. నన్ను చూడాలని నాతో మాట్లాడాలని. దానికి ఎన్నో సార్లు చెప్పా. మీరు లేని సమయంలో వస్తుండమని. కానీ కుదరదు అది ఆఫీసుకు వెళ్ళాలి. అందుకని ఇప్పుడు వచ్చింది. మీరేమో..” అంటూ బంగమూతి పెడుతుంది. శ్రీకాంత్ అంతకంటే జాలిగా ముఖం పెట్టేస్తాడు. “నేను పిలవాలనుకోలేదు. చాలా సేపటి నుంచీ మాట్లాడుతున్నావనిపించింది. ఏ గంటో అయిపోయిందనుకున్నాను. నిజంగా, అందుకే పిలిచాను” అని చెప్పగానే అంతటి కోపం ఐస్‍లా కరిగిపోయేది దేవికి. అది అంతే తన మీద ప్రేమ చేతనేనని తలుచుకుని ఆనందంతో పొంగిపోయేది. కానీ మరుక్షణం తనకేమయినా అయితే శ్రీకాంత్ ఏమయిపోతాడో.. అని క్రుంగిపోయేది. ఆ విషయం మాత్రం అప్పట్లో శ్రీకాంత్‌కి తెలియదు. అతనికి తెలిసినది ఆమెను పిచ్చిగా ఆరాధించటం. ఆమె ఏదైనా అడిగితే నోట్లోంచి వస్తుండగానే తెచ్చి పెట్టడం. అది ఎంత కష్టమైనది అయినా. ఒకసారి శ్రీదేవి సరదాగా “సాయంత్రం మల్లెపూలు తీసుకు రండి” అని చెప్పింది. ఆఫీస్ అయ్యాక చూస్తే ఆ రోజు మల్లెల గంపలు ప్రక్క వూరి నుంచీ ఒక్కటి కూడా రాలేదని తెలిసింది. వెంటనే ప్రక్క ఊరికి వెళ్ళి పూలు కొనుక్కొని ఇంటికి వచ్చాడు, రెండు గంటలు ఆలస్యంగా. విషయం విన్న శ్రీదేవికి నవ్వాలో, బాధపడాలో తెలియలేదు. అయిదింటికి రావాల్సిన భర్త ఇంతవరకు రాలేదని ప్రక్కింటి వాళ్ళతో ఫోను చేయించింది. వెళ్ళిపోయారని తెలిసింది. ఎటువంటి వార్త వినవలసి వస్తుందో అని ప్రాణాలు అరచేత పెట్టుకొని కూర్చుంటే చివరకు తెలిసింది. తను కోరిన కోరిక కారణంగా భర్త ఆలస్యంగా వచ్చాడని. అప్పటి నుంచీ ఏది అడగాలన్నా తగని భయం. కానీ తన భార్య కోరిక తీర్చానన్న తృప్తి శ్రీకాంత్ కళ్ళలో చూసి ఎంతో ఆశ్చర్యపడింది. ఎంత ఆనందం ఆ కళ్ళలో... ఇంత చిన్న కోరిక తీర్చినందుకేనా? ఇది ఈనాటి బంధం కాదేమో! అపురూపంగా చూస్తాడు తన వైపు. రవ్వంత సేపు కనుమరుగై కనిపిస్తే ఎన్నేళ్ళో విరహాన్ని అనుభవించిన వాడిలా దగ్గరకు తీసుకుని ముద్దు పెట్టుకుంటాడు. గాలికి కూడా తావివ్వడు. ఆ బిగి కౌగిలి తన కిష్టమయినా ఎముకలు విరిగిపోతాయేమో అని భయపడుతుండేది అప్పుడప్పుడు. అయిదు నిముషాలు తరువాత తృప్తిగా తనను వదిలేవాడు. తనను వదిలి ఒక్క నిమిషం కూడా ఉండడు. ఆఫీసుకు వెళ్ళే వరకు తన చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటాడు, తల్లి కొంగు పట్టుకొని తిరిగే పిల్లవాడిలా. మరి ఆఫీసులో ఎలా ఉంటారో? ఒకసారి అనుకోకుండా వచ్చేశాడు. అదేమిటి ఈ టైమ్‌లో వచ్చారు అంటే “నువ్వు గుర్తు వచ్చావు, చూడాలనిపించి వచ్చేసాను” అన్నాడు. పని లేకపోతే శ్రీదేవి గుర్తు వస్తుందని రేపటికి చెయ్యాల్సిన వర్క్ అంతా ముందురోజే రడీ చేసుకొని ఊపిరి సలపని పని వర్కు చేసి తిరిగి వచ్చేవాడు. అందుకే ఆఫీసులో పెండింగ్ అనే పదానికే తావు ఉండేది కాదు. “అంత వర్క్ చేస్తే మీ ఆరోగ్యం దెబ్బతింటుంది. కొంచెం నన్ను గుర్తు తెచ్చుకోకుండా ఉండటానికి ప్రయత్నించండి” అని శ్రీదేవి ఎంత మొత్తుకున్నా “అది అసాధ్యం దేవీ! నా దేవి లేని ఆలోచనలు నాకుండవు. అరవై నిముషాలలో యాభై ఎనిమిది నిముషాలు నీ గురించే ఆలోచిస్తాను అంటే నువ్వు నమ్మలేవేమో. అందులోనే నాకు ఆనందం ఉంది కూడా. నాకు ప్రాణప్రదమైన నువ్వు చెప్పినా నేను నిన్ను ఆలోచనలలోంచి దూరం చేయలేను. అది నేను బ్రతికుండగా చేయలేని పని” అనేవాడు. చప్పున నోరు మూసేది - అలాంటి మాటలు వద్దు లెండని. అలా అయితే ఇలా సలహాలు ఇవ్వవద్దనే వాడు. తప్పని సరిగా నోరు మూసుకునేది. మరో గత్యంతరం లేదు కదా!  శ్రీకాంత్‌కి దేవుడంటే అసలు ఇష్టం లేదు. కానీ శ్రీదేవిని గుడికి తీసుకువస్తాడు, వెళదామంటే. తాను మాత్రం బయటే ఉండిపోతాడు. ఒక వేళ రమ్మంటే ఆమె కోరిక మీద వచ్చినా దేవుణ్ణి పూంజించలేడు. ఆ పని చేయింలేక బయటే ఉంచుతుంది. తొందరగా దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకొని వచ్చేయమంటాడు. ప్రదక్షిణలు వద్దంటాడు. అంత కొద్ది సేపు కూడా తనను విడిచి ఉండలేనంటాడు. కనిపించిన ప్రతి వస్తువు కొనిపెడతానంటాడు. వద్దులేండి అని శ్రీదేవి చెప్పినా వినిపించుకోక కొనేసేవాడు. అలా కొని పెట్టడం శ్రీకాంత్ సరదా. చూడడం శ్రీదేవికి సరదాగానే ఉండేది. ఒక్కొక్కసారి మందలించేది, అలా అన్నీ కొనడం ఎందుకని. తన మందలింపులు గాలిలోనే కలిసిపోయేవి.  “మీకు నేనంటే అంత ప్రేమ గదా మరి పెళ్ళి కాకముందు ఎలా ఉండేవారు?” అని అడిగింది. “అప్పుడు నువ్వెవరో నాకు తెలియదుగా అందుకు. నిన్ను చూపిన వారం రోజులలోనే పెళ్ళి, కార్యం అన్నీ జరిపించేసుకుని నా దగ్గరకు రప్పించేసుకున్నాను. నిన్ను చూసిన క్షణం అంత మధురమైనదన్నట్లు. నువ్వు ప్రక్కనే ఉన్నా మళ్ళీ వెళతావేమో అని భయం. అందుకే పట్టుకునే కూర్చుంటూ వుంటాను” అన్నాడు. శ్రీకాంత్ కళ్ళలో అమాయకత్వం వద్దన్నా కనిపిస్తూనే ఉంటుంది. పెళ్ళి అయ్యాక శ్రీదేవిని ఒక్కదాన్ని ఎక్కడకూ పంపిచేవాడు కూడా కాదు. “అమ్మను చూడాలనిపిస్తోంది” అంటే ఎక్కడ భార్య అక్కడ ఉండిపోతుందో అని తనే తీసుకొచ్చి రెండు రోజులలో మళ్ళీ తీసుకెళ్ళిపోయేవాడు. భార్య వెళ్ళింది తన అమ్మను చూడటానికి, చెల్లెళ్ళతో, తమ్ముళ్ళతో మాట్లాడటానికి అని తెలిసి కూడా కదలనిచ్చేవాడు కాదు. బాగుండదని వెళ్ళినా, తరువాత శ్రీకాంత్‌ని బ్రతిమాలాడి మామూలు మనిషిని చేయటానికి గంటకి పైగా పట్టేది. అటు అమ్మ వాళ్ళ సరదా తీరేది కాదు, ఇటు భర్తకు కోపం వచ్చేది. అందుకే ఇంటి మీద బెంగను కొంచెం కొంచెం తగ్గించుకుంది శ్రీదేవి, అంత కన్నా చేసేది లేదు కనుక. ఏదైనా పండుగలకు వెళ్ళేది. ఆ హడావిడిలో శ్రీదేవి తమతో కలవలేదన్న విషయం పెద్దదిగా ఇంట్లో కనిపించేది కాదు. కానీ ఇదీ ఒకందుకు మంచిదే అయింది, తన జీవితంలో. కానీ ఒక్కోసారి అదే చాలా పెద్ద లోటులా అనిపించేది. కానీ భర్త అపురూప ప్రేమను తలచుకుని సర్ది చెప్పుకొనేది. అన్నిటికి ఈ ‘ప్రేమ’ అనే పదాన్నే మందులా ఉపయోగించుకొనేది శ్రీదేవి.  హాయిగా సాగిపోతున్న నదీ ప్రయాణంలోకి తుఫాను వచ్చినట్లు వాళ్ల జీవితంలోకి కష్టాలు వచ్చాయనే చెప్పాలి. ప్రతి భర్త మొదటిసారి తండ్రి అవుతున్నాడన్న వార్త వినగానే పొంగిపోతాడు. భార్యను అపురూపంగా చూసుకుంటాడు. కాని అదే శ్రీదేవి జీవితంలో తిరగపడింది. సంతోషంతో వెలిగిపోవాల్సిన ఆ ముఖాన్ని ఆముదం త్రాగినట్లు చేదుగా పెట్టాడు శ్రీకాంత్. ఆశ్చర్యంగా చూసింది. ఏమీ మాట్లాడకుండా లోపలకి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రోజు చాలా సేపు బాధపడ్డాడు. ఎప్పుడూ లేనిది, ముభావంగా కూడా ఉన్నాడు. ఎందుకనేది అర్థం చేసుకోవటం శ్రీదేవికి కష్టమే అయింది. అతనలా ముభావంగా ఉంటే శ్రీదేవికేమీ నచ్చలేదు. చాలా సేపు బ్రతిమాలించుకొని మాట్లాడాడు. ఏదో మాటలు చెప్పి నవ్వించగలిగింది కానీ కారణం మాత్రం చెప్పించలేకపోయింది. మరునాడు వారి మాటలలో, చేతలలో ఎంతో తేడా కనిపించింది. ఆ మధ్యాహ్నం “దేవీ! మనకు ఇప్పటి నుంచే పిల్లలు ఎందుకు? కొన్నాళ్ళు ఆగితే బాగుంటుంది కదా! కొన్నాళ్ళు పోతే, వీళ్ళు మనకి జంఝాటంలా తగిలారు అని అంటావేమో” అని అన్నాడు. “ఛ! ఛ! అవేం మాటలండీ? పిల్లలంటే ఇష్టమై, వాళ్ళు కావాలని కంటూ ఉండి వాళ్ళను ఎందుకు తిట్టకుంటాం? అందులో నాకు పిల్లలంటే చాలా ఇష్టం కూడా!” అని అంది శ్రీదేవి. “ఒక్క సంవత్సరం ఆగితే బాగుంటుందేమో?” అని అడగలేక అడిగినట్లు అన్నాడు శ్రీకాంత్. “ఇది ముందు ఆలోచించవలసిన విషయం. నాలో బాబో/పాపో పెరుగుతున్నాడని తెలిసాక ఇంకేం చేయలేం కదా?” అని - భర్త అసలు ఉద్దేశం తెలుసుకుందామని ప్రశ్నించింది. “ముందు అంతగా ఆలోచించలేదు. అదే నే చేసిన పొరపాటు. అయినా మూడు నెలలే కదా అయింది. అబార్షన్ చేయించుకుంటే.. ఇక నుంచీ మళ్ళీ ఇలాంటి అవసరం రాకుండా నేను చూసుకుంటాను” అన్నాడు లో గొంతుతో. అది విన్న శ్రీదేవి అదిరిపడింది. “నా కిష్టం లేదు” అంది. “దేవుడిస్తున్న బిడ్డలను చంపేంత క్రూరత్వం లేదు” అంది. “అసలు అలా అడగటానికి మీకు మనసెలా ఒప్పుతోంది?” అని అవేదనగా అడిగింది. అప్పటిదాకా మనసును చంపుకుని అడుగుతున్న శ్రీకాంత్ ఒక్కసారి భార్యను దగ్గరకు తీసుకుని తల నిమురుతూ “ఇంకెప్పుడూ నిన్నిలా ప్రశ్నించి బాధపెట్టనులే” అని అన్నాడు. ‘నా బాధకు ఉపశమనం లబించింది’ అనుకుంది శ్రీదేవి. కానీ అది తాత్కాలికమని తరువాత తెలిసింది. ఆరు నెలల దాకా మాములుగానే ఉన్నా, తరువాత నుంచి తమ ఇద్దరి మధ్య సాన్నిహిత్యాన్ని పుట్టబోయే బాబే హరిస్తున్నాడు, హరిస్తాడు అనే ఊహలోకి వచ్చేసాడు. అప్పటి నుంచీ ప్రారంభమయింది అసలు యుద్ధం. శ్రీదేవి దిగులుగా కనిపిస్తే దగ్గరకు తీసుకుని తల నిమురుతూ ఆప్యాయతనైతే చూపించేవాడు, కానీ కడుపు వైపు చూసిన మరుక్షణం అతని మొఖంలో భావాలు మారిపోయేవి. వెంటనే లేచి వెళ్ళిపోయేవాడు. అది శ్రీదేవికి చాలా బాధ అనిపించేది. ఒక్కొక్కసారి శ్రీకాంత్ చెప్పినట్లు అబార్షన్ చేయించుకున్నా బాగుండేది అనిపించేది. అదీను అప్పుడప్పుడు. మానసికంగా ఏదో ఊహించుకొని కృంగిపోతున్న తన ప్రాణమైన భర్తను చూసినపుడు మాత్రమే!  ఎలాగో మూడు నెలలు గట్టెక్కాయి. బిడ్డ కోసం ప్రత్యేక శ్రద్ధ కాకపోయినా, భార్యకేమయినా అవుతుందేమో అని చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకునేవాడు. ‘ఈ అపురూపం బిడ్డను చూసిన తరువాతైనా కలగాలిరా భగవంతుడా’ అని మనసులోనే దేవుణ్ణి ప్రార్ధించుకునేది శ్రీదేవి. కానీ ఆ దేవుడు తన మొర ఆలకించలేదు. మొదటిసారి తండ్రి నయ్యానని ఉత్సాహంగా ఉప్పొంగిపోవల్సిన శ్రీకాంత్ ప్రసవం అయ్యి భార్య క్షేమమని తెలిసినంతనే వెళ్ళిపోయాడు. ఆ వార్త విని డాక్టర్‌లు, నర్సులు, ఆశ్చర్యపోయారు - ఇంతసేపు ఎంతో ఆతృతగా విషయం వినాలని ఎదురు చూసిన అతను ఎందుకు వెళ్ళిపోయాడా అని. దురదృష్టం తనను మరోసారి వెక్కిరిస్తోందని అర్థమయిపోయింది శ్రీదేవికి. ఎవరిని దూషించాలో తెలియక తన్ను తానే దూషించుకుంది. బాబుతో ఇంట్లో అయితే ప్రవేశించగలిగింది కానీ భర్త హృదయంలో బాబుకు మాత్రం స్థానం కలిగించలేక పోయింది. చంటి పిల్లాడు ఏ నిమిషములో ఏం చేస్తాడో, ఎక్కడ పడిపోతాడో అనే తాపత్రయం ప్రతి తల్లికి ఉంటుంది. అలానే శ్రీదేవికినూ. భర్త ఆఫీసుకు వెళ్ళేలోపు చాలా టైమ్ వాడికే సరిపోయేది. అది శ్రీకాంత్‌కి మరింత కోపాన్ని పెంచేది. శ్రీదేవి ఏం చెయ్యగలదు? ‘అరేయ్ నాన్నగారూ ఆఫీసుకెళ్ళాకే నువ్వు నిద్రలేవరా, అప్పుడే పాలు కావాలని ఏడవాలిరా అని చెప్పాలా వాడికి? అయినా చెప్పినా అర్థం చేసుకొనే వయసా? బుద్ధి, జ్ఞానం, వయసు, అన్నీ ఉన్న ఆయనే ఇంత సంకుంచితంగా ఆలోచిస్తుంటే నా బాబెంత’ అనుకుంది.  అప్పటికీ భర్తకు సర్ధి చెప్పడానికే ప్రయత్నించేది “ఇంకొంచెం వాడిని పెరగనివ్వండి. అప్పుడు వాడు ఆటలకు వెళ్ళిపోతాడు. మీ ఇష్టం వచ్చినట్లు నేనుంటాను” అని. ఒప్పుకొవాలా, వద్దా అనే సందిగ్ధావస్థలోనే గడిపేవాడు శ్రీకాంత్. కాని ఊ అనే వాడు కాదు. బాబుకి పాలసీసా అందించి భర్త పని చూసేది. ఆ పాలు అవగానే నిద్రపోవాల్సిన బాబు ఏ కారణంగానైనా ఏడిస్తే తన మనసు లబలబలాడేది. చెయ్యి నొక్కి పెట్టి భార్యని కదల్నిచ్చేవాడు కాదు శ్రీకాంత్. నిముషనిముషానికి తారస్థాయి నందుకుంటున్న బాబు ఏడుపు శ్రీదేవిని ఉండనిచ్చేది కాదు. బలవంతంగా చెయ్యి లాక్కుని వెళ్ళి వాడిని ఊరుకోబెడితే శ్రీకాంత్‌కి కోపం వచ్చేది. ఆమె పని బాబు పుట్టినప్పుటి నుంచీ అడకత్తెరలో పోక చెక్కలా ఉంది. ఎంత కోపం వచ్చినా భ్యారను చూడకుండా మాత్రం ఉండలేకపోయేవాడు. బాబుతో పాటు శ్రీకాంత్ కోపం కూడా దినదినాభివృద్ధి చెందింది. భర్తలో ఎలా ప్రేమను రేకెత్తించాలో శ్రీదేవికి అర్థం కావటం లేదు. ఇప్పుడు బాబుకి నాలుగు సంవత్సరాలు. వయసుకు మించిన తెలివి తేటలు. వాడి చిన్న బుర్రలో ఎన్నో ఆలోచనలు. ఒక రోజు వాడు అడిగిన ప్రశ్నకి ఏం సమాధానం చెప్పాలో ఒక పట్టాన అర్థం కాలేదు శ్రీదేవికి.   “అమ్మా! రాజా వాళ్ళ డాడీ ఎప్పుడూ రాజాతో కబుర్లు చెబుతూనో, ముద్దు పెట్టుకుంటూనో ఉంటారు. మరి మన డాడీ నాతో మాట్లాడరేం? నన్ను ముద్దు పెట్టుకోరేం? నేను రాజాకంటే అందంగా ఉంటానని మా మిస్ కూడా అన్నారు తెలుసా? చెప్పమ్మా! డాడీ నన్ను ముద్దు పెట్టుకోరా?”  అది అమాయకత్వమో, తెలివో తెలుసుకోవాటానికో అర క్షణం పట్టింది శ్రీదేవికి.  “నాన్నగారికి ఆఫీసులో బోలెడు పనులుంటాయి. అవి అన్నీ చేసి చేసి వస్తారు కదా, విసుగుగా ఉంటుంది. రాజా వాళ్ళ డాడీకి అంత పని ఉండదు. అందుకే వాళ్ళతో ఆడుకుంటారు. నువ్వు బుజ్జిగా ఉన్నప్పుడు మీ డాడీ కూడా ముద్దు పెట్టుకునేవారు. సాయంత్రం డాడీ చేత ముద్దు ఇప్పించే పూచీ నాది” అంది. అప్పటి వాడి బుర్రకి అది సమంజసంగానే ఉంది, వెళ్ళిపోయాడు. ఆ సాయంత్రం భర్తను బ్రతిమాలి వాడికి ముద్దు ఇప్పించింది. మళ్ళీ వాడూ ముద్దు పెట్టాడు. వాడి కళ్ళలో అప్పుడు ఎంత వెలుగో! ఏదో పెట్టమంటే పెట్టాను అన్న భావం తప్ప శ్రీకాంత్‌లో ఏ మార్పూ లేదు.  బాబు రోజు రోజుకూ పెద్దవాడవుతాడు. ఇప్పటి చిన్న ప్రశ్నే మరునాటికి పెద్ద ప్రశ్న కావచ్చు అనే ఊహ శ్రీదేవి మనసును అల్లకల్లోలం చేసి పారేసింది. ఇది జరిగిన మూడు నెలలకు మరో సంఘటన. “మమ్మీ! ఈ రోజు మా మిస్ ఒక పాఠం చెప్పారు. అందులో మనమంటే ఇష్టం లేకపోతే మనల్ని బాగా చూడరు. దూరంగా వెళ్ళిపోతారు. ముద్దు పెట్టుకోరని, ఇలా చాలా చాలా చెప్పారు. డాడీకి నేనంటే ఇష్టం లేదేమో?” అన్నాడు. ‘అయిపోయింది నేననుకున్నంత అయింది. ఇక ఆలోచిస్తూ కూర్చుంటే లాభం లేదు. ఏదో ఒకటి చేయాలి’ అని దృడంగా నిశ్చయించుకుంది శ్రీదేవి. ఆ రోజు నుంచీ ఈ సమస్యకు పరిష్కారం ఏమి చేయాలి అన్నదే ఆమె మెదడులో గిర్రున తిరుగుతుండేది.  ఒకసారి గ్రంథాలయానికి వెళ్ళిన శ్రీదేవి అక్కడ పడి ఉన్న ‘రేపు’ అనే మాసపత్రికను అనాలోచితంగా చూసింది. అందులో ‘మీ సమస్య మా పరిష్కారం’ అన్న అంశం చదివాక ఆమెకు ‘నేను దానికి పంపితే’ అనే ఆలోచన వచ్చింది. అడ్రస్ రాసుకుని వచ్చి విషయాన్ని క్లుప్తంగా రాసి పంపింది. దానికి సమాధానంగా “ఇది అతి ప్రేమ వల్ల వచ్చే ఒక రకమైన జబ్బు. వీలైనంత తొందరలో సైకియాట్రిస్ట్‌ను కలవండి” అని రాసారు. ఇక్కడే ఉన్న ఒక సైకియాట్రిస్ట్‌ పేరు కూడా తెలియజెప్పారు, వాళ్ళు పత్రికా ముఖంగా. శ్రీదేవి వెంటనే సైకియాట్రిస్ట్‌ ‘సైక్రియా’ గారికి అసలు విషయం రాయకుండా - “పర్సనల్ ప్రాబ్లమ్స్ ఉన్నాయి, వాటిని మీరైతేనే పరిష్కరించగలరని నాకనిపిస్తోంది. మీ సలహా తీసుకోవాలని ఉంది. ఎప్పుడు కుదురుతుందో చెప్పగలరని తలుస్తాను” అని రాసి పోస్ట్ చేసింది. మూడు రోజులలోనే సమాధానం వచ్చింది. అందులో, ఏప్రిల్ 10వ తేది పది గంటలకు మీరు రావచ్చని ఉంది.  ‘ఈ రోజు ఏప్రిల్ ఫస్ట్ అంటే ఇంక సరిగ్గా పది రోజులుంది. ఆయనను కలవటానికి’ అని ఆలోచనల వరవడిలో కొట్టుకుపోతున్న శ్రీదేవికి కాలింగ్ బెల్ ఎంత సేపటి నుంచీ మ్రోగుతుందో తెలియనే లేదు. వెళ్ళి తలుపు తీసింది. “ఇంత ఆలస్యమయిందేం దేవి? జరిగింది రెండు నిముషాలే అయినా నా మనసు పరిపరి విధాలపోయింది. నీకారోగ్యం బాగా లేదేమో? లేక ఏమైనా త్రొక్కి జారి పడ్డావేమో? ఒక మనిషి తోడు లేకపోతే ఎన్ని బాధలో? ఇలా ఎన్నో ఎన్నో?” బాధగా అంటూ భార్యని దగ్గరకు తీసుకున్నాడు శ్రీకాంత్. అంతవరకు పడ్డ శ్రమ అంతా భర్త ఓదార్పులో మరిచిపోయి ఎదపై వాలిపోయింది. “అమ్మా!” బాబు పిలుపు వినగానే అదిరిపడి ఒక్కసారి విడివడింది. సుందర స్వప్నం చెదిరిపోగా ఆయోమయంగా చూస్తున్నట్లున్న భర్తని చూడగానే తన మనసు వెయ్యి ముక్కలయింది. అసహాయత మరోసారి వెక్కిరించింది. ‘ఎన్నాళ్ళీ బాధ నాకు. తొందరగా నాకు విముక్తి కలగించు తండ్రీ!’ అనుకుంది మనసులో, అంతకంటే చేసేది ఏమీ లేక. ఒక్క క్షణం అలా చూసి విసుగుగా గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు శ్రీకాంత్. “ఏమిటి మమ్మీ? అలా నిలబడిపోయావు? నేను వచ్చేటప్పటికి గుమ్మంలో నుంచో లేదేం?” “పాలు పొంగుతాయేమో అని వెళ్ళేనురా. ఇప్పటిదాకా అక్కడే ఉన్నాను. వెళ్ళి బుక్స్ పెట్టేసుకొనిరా, నీకిష్టమయిన టిఫిన్ చేసానుగా” అని ఉత్సాహాన్ని తెచ్చుకుంటూ చెప్పింది వాడికి. తండ్రి ప్రేమ ఎలాగూ లేదు. తల్లి ప్రేమ కరువు చెయ్యటం ఆమెకిష్టం లేదు. “ఏం టిఫిన్ అమ్మా?” అంటూ బుక్ షెల్ఫ్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు కిరణ్. “జీడిప్పపు ఉప్మా.”  “హయ్ హయ్, మా అమ్మ మంచిది” అంటూ కాళ్ళూ, చేతులూ కడుక్కుంటూ పెరటిలోకి వెళ్ళాడు కిరణ్. నెమ్మదిగా పడకగది వైపు నడిచింది ఆమె. ఈ సంభాషణ అంతా వింటూ అసహనంగా దొర్లుతున్నాడు శ్రీకాంత్. బూట్లు అయినా విప్పుకోలేదు. బూట్లు విప్పబోతే కాలు లాగేసుకున్నాడు కోపంగా. మళ్ళీ గట్టిగా పట్టుకొని విప్పింది. ప్రక్కనే కూర్చుంటూ ఆప్యాయంగా అతని తల నిమిరింది. వ్రేళ్ళు తలలో దూర్చుతూ “రండి టిఫిన్ చేద్దాం” అంది. “ఏం నీ ముద్దుల కొడుకు సేవలు అయిపోయాయా?” అన్నాడు. “అదేమిటండీ అలా అంటున్నారు, రండి!” “నేనేం రాను. వాడికి పెట్టి ఆడుకుందుకు పంపేసిరా. అప్పుడు తిందాం” అంటూ అటు తిరిగి పడుకుంటూ అన్నాడు. “సరే” అని వెళ్ళిపోయింది. పడక గదిలోంచి శ్రీదేవి రావటం చూసాడు కిరణ్. “అమ్మా డాడీ రానన్నారా?” అడిగాడు. “లేదు బాబూ! డాడీకి తలనొప్పిగా ఉందంట. తరువాత తిందురుగాని అని చెప్పి వచ్చేశాను.” “మరి అమృతాంజనం రాసావా?” “లేదురా. నువ్వు తినెయ్. నీకు పెట్టేసి, నేను వెళ్ళి డాడీకి రాసి వస్తాను.” “ఓ.కె.” తల ఊపాడు, కిరణ్. “మా కిరణ్ బంగారం” అంటూ నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుంది. కాసేపు పాఠాలు చదివించి నిద్ర పుచ్చింది. మనసులో అశాంతి పొంగి పొర్లి బాధపెడుతున్నా, తను ప్రశాంతత తెచ్చుకొని అడుగుపెట్టింది పడకగదిలోకి - భర్తను మరిపించి మురిపించే అచ్చమయిన స్త్రీ మూర్తిలా.   * * * “ఏరా! స్కూలు నుంచీ ఇలాగేనా రావటం. ఆ బట్టలన్నీ ఇలా పాడు చేసుకున్నావేం? నీకు మరీ భయం, భక్తి లేకుండా పోతున్నాయి. నీతో ఎలా వేగాలో తెలియడం లేదు” కోపం ఆపుకోలేని దానిలా దబదబా బాదింది కిరణ్‌ను శ్రీదేవి. ఆ అరుపులకు అదిరిపడింది శ్రీకాంత్ మనసు. దెబ్బలకు తృళ్ళిపడ్డ మనసును సర్దిపుచ్చుతూ గది బయటకు వచ్చాడు. కళ్ళ నిండా నీళ్ళతో నుదిటి మీద జట్టును ప్రక్కకి ఎగదోసుకుంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు కిరణ్. అందమైన వాడి ముఖం కందిపోయి చూపరులకు జాలి గొలుపుతోంది. మొదటిసారిగా తన కొడుకును పరిశీలనగా చూడటం అదేనేమో. తన ఆలోచనలకు తనే ఉలిక్కిపడ్డాడు. “ఊఁ! ఆ ఏడుపు ఇప్పుడు అగేది కాదు కానీ వెళ్ళి ముఖం కడుక్కొని స్నానానికి తగలడు. అబ్బబ్బ! ఈ పిల్లలను పెంచటంలో ఇన్ని బాధలున్నాయని ఇప్పటి వరకూ తెలియలేదు” అంటూ వెనక్కు తిరిగిన ఆమె శ్రీకాంత్‌ను చూసింది. కొత్త మాటలు క్రొత్తగా వింటున్న శ్రీకాంత్ ఆమెను పరిశీలనగా చూస్తున్నాడు. “ఓ! మీరా ఇక్కడికి వచ్చేసారా. పదండి రూమ్ లోకి. ఇన్నాళ్ళూ మీ మాటలు విననందుకు ఈ రోజు వీడు నాకు బాగా బుద్ధి చెప్పాడు. లేకపోతే వాడి అవతారం చూడండి బిచ్చగాడిలా.” అర్థం కాని లెక్కను చేయాల్సి వచ్చిన పిల్లవాడిలా సతమతమవుతోంది శ్రీకాంత్ అంతరంగం. అతని ఆలోచనలు అతనికే అర్థం కావడం లేదు. ఆమె ఏమి చెయ్యమంటే అదే చేస్తున్నాడు, అన్యమస్కుడిలా. ఆ రోజంతా అలాగే గడిపేసాడు. అలాగే వారం రోజులు గడుచాయి. “అన్నం పెడతాను రారా కిరణ్!” అంటూ పిలిచింది శ్రీదేవి. “నాకేం అక్కరలేదు” బింకంగా సమాధానమిచ్చాడు కిరణ్. “ఏం” కోపం మిళితమైన స్వరంతో ప్రశ్నిస్తున్న శ్రీదేవి గొంతు. “నన్ను నువ్వు సరిగ్గా చూడడం లేదుగా. నువ్వు పెట్టిన అన్నం కూడా నాకక్కరలేదు” మొండిగా సమాధానమిచ్చాడు. అదిరిపడ్డాడు ఆ మాటలకు శ్రీకాంత్. ‘వాడికెంత అభిమానం? ఇన్నాళ్ళు వాడే ప్రాణంలా చూసుకున్న శ్రీదేవి ఇలా మారిపోయిందేం? మరి తను ప్రేమించకపోయినా వాడిలా ప్రశ్నించలేదేం? ప్రేమ ఉంటేనే అవి అన్నీ వస్తాయేమో. అంటే తన కొడుకుకు తనంటే ఇష్టం లేదా? తను ఏనాడైనా ఇలా ఆలోచిస్తే కదా! వాడిని దగ్గరకు తీస్తే కదా. వాడికి తండ్రి ప్రేమంటే ఏమిటో తెలియదు. వాడంటే ఇష్టం లేని నేను వాడన్న ప్రతి మాటనూ ఇలా పట్టించుకొని ఆలోచించటం నాకే వింతగా ఉంది’ అనుకున్నాడు. “వ్రేలెడు లేవు. నన్ను ఎదిరించేవాడివా?” అంటూ ఒక్క దెబ్బ వేసింది. “శ్రీ! ఏమిటిది? చిన్న పిల్లాడిని పట్టుకొని అలా కొడతావేం” గబగబా వచ్చి ప్రక్కకు లాగాడు. “మీరడ్డు తప్పుకోండి. ఈ రోజు వీడో, నేనో తేలిపోవాలి. మీ ఇద్దరి మధ్యన నేను విలవిలలాడి పోతున్నాను” చిరాకుగా అంది ఆమె. “బాబును నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకో శ్రీ, అలసటగా ఉన్నట్లుంది.” “నాలుగురోజులు పోతే కడుపు కాలితే వాడే దారికి వస్తాడు. రండి పోదాం.” “కాదులే శ్రీ నువ్వెళ్ళు నేనిప్పుడే వస్తాగా” అంటూ కిరణ్‌ను దగ్గరకు లాక్కున్నాడు. ఏడుపు ఆపేసి ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు వాడు. బుజ్జగించి, తినిపిస్తుంటే ఎవరో పరాయి వాళ్ళబ్బాయి ఏడుస్తుంటే లాలించి మురిపిస్తున్నట్లు భావన. శ్రీకాంత్ తనకు తానే కుంచించుకుపోతుంటే, ఉదయం జరిగిన విషయం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది. కోతి జంట, దాని పిల్ల గోడ మీద కూర్చున్నాయి. పిల్ల కోతి గోడ మీద నుంచి దూకుదామని చూస్తుంది. తల్లి కోతి వద్దన్నట్లు ఉరిమి చూసింది. ఆ మాట వినిపించుకోకుండా దూకిందా పిల్ల. కాలు బెణికి చతికిలపడింది. తల్లి కోతి మాత్రం ధీమాగా కూర్చుంది. తన మాట వినకుండా దూకినందుకు తగిన శాస్తి అయినట్లుగా. తండ్రి కోతి క్రిందకు దూకి దానిని సవరదీసి ప్రక్కకు చిన్నగా తీస్కెకెళ్ళింది. జంతువులు అని మానవులు తీసిపారేసే వాటి దగ్గర తనకు న్యాయం, నీతి లభించింది. బుద్ధి తెచ్చుకున్నాడు. పిల్లలు భార్యాభర్తల మధ్య అడ్డుగోడలు కాదు. అనుబంధ దీపికలని అర్థం చేసుకున్నాడు.  ముద్ద కోసం చూస్తున్న కొడకుని చూసాక వర్తమానంలోకి అడుగు పెట్టాడు శ్రీకాంత్. వారం రోజులలో తండ్రి ప్రేమ అంటే ఎంత తీయనిదో గ్రహించుకున్నాడు కిరణ్. శ్రీదేవి కూడా మామూలుగానే చూస్తోంది. ఆ ఇల్లు స్వర్గంలా తయారయింది. * * * “ఈ ఆదివారం సినిమాకి వెళదామా శ్రీ?” “ఎప్పుడూ మీరేనా ప్రోగ్రామ్స్ వేసేది? ఈసారి నేను వేస్తాను, మీరు రావాలి.” “అలానా? ఎక్కడికి?” “నేను తీసుకవెళతానుగా.” “సరే.” సాయంత్రం దాక సస్పెన్స్‌లో ముంచి వారిని తీసుకొని టాక్సీలో కూర్చుని గాంధీనగర్‌కు పొమ్మంది. ఒకింటి ముందు ఆపేయమంది. వాతావరణం అంతా ప్రశాంతంగా, నిర్మలంగా ఉంది. బొమ్మరిల్లులా ఉన్న గడ్డిపోచతో కప్పిన కుటీరం. అది చూడగానే “హాయ్! అంకుల్ ఇంటికా!” అని లోపలికి పరుగుతీసాడు కిరణ్. కళ్ళు మూసిన పసికందు చేతులను తీస్తూ “కిరణ్” అన్నారు సైక్రియా. “ఎలా కనిపెట్టావ్ అంకుల్?” “అదే తమాషా.” ఇంతలో శ్రీదేవి, శ్రీకాంత్ వచ్చారు. “రామ్మా! ఇలా కూర్చోండి.” “నమస్తే. మీరు మా వారు. “ “ఈయన నాన్నగారి స్నేహితులు. మిస్టర్ సైక్రియా” అంటూ భర్తకు పరిచయం చేసింది. కాసేపు ఆ మాటలు, ఈ మాటలు మాట్లాడుకున్నారు. “వేడి వేడిగా ఉప్మా తెస్తాను. కూర్చోండి” అని లేవబోయారు సైక్రియా.  “మీరు కూర్చోండి. నేను చేస్తానుగా” అంటూ వంటింటి వైపు కదిలింది శ్రీదేవి. “ఉండమ్మా నేనూ వస్తాను. నీకు ఏ వస్తువు ఎక్కడ ఉందో తెలియదు” అని శ్రీకాంత్ వైపు తిరిగి “మీరు ఈ పుస్తకం చదువుతూ ఉండండి. నేను కాస్త సాయం చేస్తాను మీ మిసెస్‌కి. చెప్పినా వినిపించుకోకుండా వెళ్ళింది.” అన్నారు. “పరవాలేదు వెళ్ళిరండి” అన్నాడు మొహమాటంగా. ఆయన వెళ్ళిపోయాడు. బాబు కోసం చూసాడు. పూల మొక్కల మధ్య తిరుగుతున్నాడు కిరణ్. వాడి ఆసక్తికి అడుగులు వేయిద్దామని అటు వైపు వెళ్ళాడు. * *  * “ఏమ్మా! ఏం చేస్తున్నావ్!” ఆయన గొంతు వినగానే ఆమె వచ్చి అతని పాదాలకు నమస్కరించబోయింది. మధ్యలోనే ఆపి లేవదీస్తూ చల్లగా పది కాలాలు వర్ధిల్లమని ఆశీర్వదించారు. “మీ దయవలన మేము ఇప్పుడు చాలా అన్యోన్యంగా ఉంటుంటున్నామండీ. మీరన్నట్లుగా కిరణ్‌ను నేను నిర్లక్ష్యం చేసిన కొలదీ ఆయనలో మార్పు చాలా కనిపించేది. దానికి తోడు మీ మాటలు ఆకట్టుకున్న కిరణ్ ఎంత చక్కగా మీరనట్లు నటించాడో తలచుకుంటుంటే నాకిప్పటికీ ఆశ్చర్యమేస్తుంది. పెద్ద పెద్ద నాటాకాల రాయుళ్ళు కూడా వాడి ముందు బలాదూరేమో అని అనిపించేది. చొక్కాకంతా దుమ్ము పూసుకొని వచ్చి మా నాటకం అంతా అయిపోయాక వంటింట్లోకి వచ్చి, ‘బాగా రాసుకు వచ్చాను కదమ్మా దుమ్ము..’ అంటే ఎలా ఏడ్చానో” అంది శ్రీదేవి. “అంతేనమ్మా! వచ్చే తరం విజ్ఞానానికి సంబంధించినది. వారి తెలివి తేటలు కొలవలేనివి. నేను ముందే చెప్పాను గదమ్మా. ఇదంతే, తన టైమ్‌ను షేర్ చేసుకోనే మనిషి వస్తున్నాడనే అసూయ తప్ప మరేం లేదని.” “ఆయన మరోలా భావిస్తారేమోనని మిమ్మల్ని మా నాన్నగారి స్నేహితులుగా పరిచయం చేసాను. తప్పయితే క్షమించండి.” “దానిలో ఏముంది తల్లీ! ఆ విషయంలో నువ్వేమి బాధపడకు. నిశ్చింతగా ఉండండి. నువ్విలా చెబుతుంటే మరింత ఆత్మీయంగా ఉంది.” “చాలా సంతోషం.” టిఫిన్ కార్యక్రమం అయిపోయాక వెళ్ళివస్తామని లేచారు. శ్రీదేవి కళ్ళలో కృతజ్ఞతా భావం వరదలా పొంగుతుంటే వెళతాను అన్నట్లు చూసింది. “టాటా! అంకుల్!” అంటూ హుషారుగా కిరణ్ తండ్రి చేతిని అందుకున్నాడు. “వెళ్ళి వస్తాం” అని చెప్పాడు శ్రీకాంత్. మబ్బు వీడిన ఆకాశంలా ఉన్న ఆ ముగ్గిరిని తృప్తిగా చూస్తూ నిలబడిపోయారు సైక్రియా. యలమర్తి అనూరాధ

మంచి నిర్ణయం - కథ

https://youtu.be/In82bf9X_cc?si=ZK6KHUvxHQjyX9Dx